Utylizacja sprzętu komputerowego, utylizacja komputerów i monitorów

Posiadacze zużytych komputerów, monitorów, drukarek, odpadów elektrycznych, elektronicznych, telekomunikacyjnych i sprzętu komputerowego oraz firmy z branży komputerowej mają kilka obowiązków o których niestety mało było wiadomo. Utylizacja komputerów to przedmiot licznych zmian w naszym prawie. Są to sprawy związane z organizacją procesu obrotu zużytym sprzętem i jego częściami. Nasza firma może pomóc Państwu rozwiązać problemy z tym związane. Utylizacja komputerów to obecnie nasz podstawowy profil działalności. Zapraszam do zapoznania się z naszą ofertą w tej kwestii oraz korzyściami jakie może przynieść współpraca pomiędzy naszymi firmami.
Utylizacja komputerów
Utylizacja komputerów - obowiązki firm regulują dwie ustawy:
ustawa o odpadach (z dnia 2001.04.27)
ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (z dnia 2005.07.29)

Wszelkie działania inne niż zgodne z ustawą podlegają karze, w tym m.in.:

art. 70 – nie można samemu prowadzić demontażu sprzętu komputerowego i elektrycznego
art. 72 ust.6 – trzeba zorganizować i sfinansować odbieranie i przetwarzanie zużytego sprzętu komputerowego
art. 74 – trzeba segregować odpady
art. 75 – trzeba zbierać odpady i przekazywać do zakładu przetwarzania

Nasza oferta współpracy:

Firma nasza uzyskała pozwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu oraz odzysku zużytego sprzętu elektronicznego. Posiadamy status ZAKŁADU PRZETWARZANIA. Pozwala to nam zatem na nawiązanie współpracy z Państwem w zakresie świadczenia usług odbioru zużytego sprzętu. Możemy zaoferować za niewygurowaną opłatą, kompleksowe rozwiązanie pozwalające wywiązywać się przez Państwa z obowiązków ustawowych, w tym:
Działamy na terenie całej Warszawy. Zapraszamy do współpracy.
Jeżeli masz do zutylizowania więcej niż 5 urządzeń - napisz do nas:

Rozwiążemy problem odpadów szybko, tanio i bezboleśnie bez zanudzania gąszczem przepisów.
KAIZEN    



Utylizacja komputerów i elektroniki - Akty prawne



©Kancelaria Sejmu s. 1/1
2005-10-14

USTAWA z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U.01.62.628 z dnia 20 czerwca 2001 r.)



* ostatnia zmiana z dnia 7 lutego 2003 r. Ustawą z dnia 19 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw.(Dz.U. 03.7.78) 

Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
2. Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627).

Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się także do postępowania z masami ziemnymi lub skalnymi, jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin.
2. Przepisów ustawy nie stosuje się do:
 1) mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin wraz z ich przerabianiem, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub o pozwoleniu na budowę określają warunki i sposób ich zagospodarowania,
 2) mas ziemnych pochodzących z pogłębiania akwenów morskich w związku z utrzymaniem infrastruktury zapewniającej dostęp do portów, a także z pogłębiania zbiorników wodnych, stawów, cieków naturalnych, kanałów i rowów w związku z utrzymaniem i regulacją wód, stanowiących niezanieczyszczony urobek, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub pozwolenie wodnoprawne określają warunki i sposób ich zagospodarowania,
 3) odpadów promieniotwórczych w rozumieniu przepisów prawa atomowego,
 4) gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza,
 5) ścieków w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska,
 6) odchodów zwierząt, obornika, gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu,
 7) substancji wykorzystywanych jako czynniki chłodnicze przeznaczone do regeneracji.
3. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268), ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 752 i z 2001 r. Nr 29, poz. 320) oraz ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (Dz. U. Nr 47, poz. 243 i z 2000 r. Nr 109, poz. 1156).

Art. 3. 1. Odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany.
2. Odpady niebezpieczne są to odpady:
 1) należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście A załącznika nr 2 do ustawy oraz posiadające co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku nr 4 do ustawy lub
 2) należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście B załącznika nr 2 do ustawy i zawierające którykolwiek ze składników wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy oraz posiadające co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku nr 4 do ustawy.
3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
 1) gospodarowaniu odpadami - rozumie się przez to zbieranie, transport, odzysk i unieszkodliwianie odpadów, w tym również nadzór nad takimi działaniami oraz nad miejscami unieszkodliwiania odpadów,
 2) komunalnych osadach ściekowych - rozumie się przez to pochodzący z oczyszczalni ścieków osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji służących do oczyszczania ścieków komunalnych oraz innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych,
 3) magazynowaniu odpadów - rozumie się przez to czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem,
 4) odpadach komunalnych - rozumie się przez to odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych,
 5) odpadach medycznych - rozumie się przez to odpady powstające w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny,
 6) odpadach obojętnych - rozumie się przez to odpady, które nie ulegają istotnym przemianom fizycznym, chemicznym lub biologicznym; są nierozpuszczalne, nie wchodzą w reakcje fizyczne ani chemiczne, nie powodują zanieczyszczenia środowiska lub zagrożenia dla zdrowia ludzi, nie ulegają biodegradacji i nie wpływają niekorzystnie na materię, z którą się kontaktują; ogólna zawartość zanieczyszczeń w tych odpadach oraz zdolność do ich wymywania, a także negatywne oddziaływanie na środowisko odcieku muszą być nieznaczne, a w szczególności nie powinny stanowić zagrożenia dla jakości wód powierzchniowych, wód podziemnych, gleby i ziemi,
 7) odpadach ulegających biodegradacji - rozumie się przez to odpady, które ulegają rozkładowi tlenowemu lub beztlenowemu przy udziale mikroorganizmów,
 8) odpadach weterynaryjnych - rozumie się przez to odpady powstające w związku z badaniem, leczeniem zwierząt lub świadczeniem usług weterynaryjnych, a także w związku z prowadzeniem badań naukowych i doświadczeń na zwierzętach,
 9) odzysku - rozumie się przez to wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy,
 10) odzysku energii - rozumie się przez to termiczne przekształcanie odpadów w celu odzyskania energii,
 11) olejach odpadowych - rozumie się przez to wszelkie oleje smarowe lub przemysłowe, które nie nadają się już do zastosowania, do którego były pierwotnie przeznaczone, a w szczególności zużyte oleje z silników spalinowych i oleje przekładniowe, a także oleje smarowe, oleje do turbin i oleje hydrauliczne,
 12) PCB - rozumie się przez to polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan, monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie,
 13) posiadaczu odpadów - rozumie się przez to każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną); domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości,
 14) recyklingu - rozumie się przez to taki odzysk, który polega na powtórnym przetwarzaniu substancji lub materiałów zawartych w odpadach w procesie produkcyjnym w celu uzyskania substancji lub materiału o przeznaczeniu pierwotnym lub o innym przeznaczeniu, w tym też recykling organiczny, z wyjątkiem odzysku energii,
 15) recyklingu organicznym - rozumie się przez to obróbkę tlenową, w tym kompostowanie, lub beztlenową odpadów, które ulegają rozkładowi biologicznemu w kontrolowanych warunkach przy wykorzystaniu mikroorganizmów, w wyniku której powstaje materia organiczna lub metan; składowanie na składowisku odpadów nie jest traktowane jako recykling organiczny,
 16) składowisku odpadów - rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów,
 17) spalarni odpadów - rozumie się przez to instalację, w której zachodzi termiczne przekształcanie odpadów w celu ich unieszkodliwienia,
 18) staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu,
 19) stosowaniu komunalnych osadów ściekowych - rozumie się przez to rozprowadzanie na powierzchni ziemi lub wprowadzanie komunalnych osadów ściekowych do gleby w celu ich wykorzystywania,
 20) termicznym przekształcaniu odpadów - rozumie się przez to procesy utleniania odpadów, w tym spalania, zgazowywania, lub rozkładu odpadów, w tym rozkładu pirolitycznego, prowadzone w przeznaczonych do tego instalacjach lub urządzeniach na zasadach określonych w przepisach szczegółowych; recykling organiczny nie jest traktowany jako termiczne przekształcanie odpadów,
 21) unieszkodliwianiu odpadów - rozumie się przez to poddanie odpadów procesom przekształceń biologicznych, fizycznych lub chemicznych określonym w załączniku nr 6 do ustawy w celu doprowadzenia ich do stanu, który nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska,
 22) wytwórcy odpadów - rozumie się przez to każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów, oraz każdego, kto przeprowadza wstępne przetwarzanie, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej,
 23) zbieraniu odpadów - rozumie się przez to każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania.

Art. 4. 1. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się kategoriami oraz rodzajami odpadów wymienionymi w załącznikach nr 1 i 2, składnikami odpadów wymienionymi w załączniku nr 3 oraz właściwościami odpadów wymienionymi w załączniku nr 4, określi w drodze rozporządzenia:
 1) katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje, uwzględniający źródła powstawania odpadów, wraz z listą odpadów niebezpiecznych oraz ze sposobem klasyfikowania odpadów,
 2) warunki, w których uznaje się, że odpady wymienione na liście odpadów niebezpiecznych nie posiadają właściwości lub składników i właściwości powodujących, że odpady te stanowią odpady niebezpieczne, a także sposób ustalenia spełnienia tych warunków.
1a. Posiadacz jest obowiązany do pozbywania się substancji lub przedmiotów niespełniających wymagań technicznych określonych w przepisach, o których mowa w ust. 1b, lub w przepisach odrębnych.
1b. Ministrowie właściwi do spraw gospodarki, transportu, rolnictwa i zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, mogą określić, każdy w zakresie swoich kompetencji, w drodze rozporządzeń, wymagania techniczne dla substancji i przedmiotów, których niespełnienie powoduje, że ich posiadacz jest obowiązany do ich pozbycia się.
1c. Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1b, ministrowie uwzględnią:
 1) wymagania ochrony środowiska,
 2) bezpieczeństwo użytkowania substancji lub przedmiotów,
 3) możliwe zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi,
 4) wymagania ochrony dóbr kultury.
2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje oraz stężenia substancji, które powodują, że urobek pochodzący z pogłębiania akwenów morskich w związku z utrzymaniem infrastruktury zapewniającej dostęp do portów, a także z pogłębianiem zbiorników wodnych, stawów, cieków naturalnych, kanałów i rowów w związku z utrzymaniem i regulacją wód, jest zanieczyszczony, kierując się właściwościami substancji, które mogą zanieczyścić ten urobek.

Rozdział 2
Zasady gospodarowania odpadami

Art. 5. Kto podejmuje działania powodujące lub mogące powodować powstawanie odpadów, powinien takie działania planować, projektować i prowadzić, tak aby:
 1) zapobiegać powstawaniu odpadów lub ograniczać ilość odpadów i ich negatywne oddziaływanie na środowisko przy wytwarzaniu produktów, podczas i po zakończeniu ich użytkowania,
 2) zapewniać zgodny z zasadami ochrony środowiska odzysk, jeżeli nie udało się zapobiec powstawaniu odpadów,
 3) zapewniać zgodne z zasadami ochrony środowiska unieszkodliwianie odpadów, których powstaniu nie udało się zapobiec lub których nie udało się poddać odzyskowi.

Art. 6. Wytwórca odpadów jest obowiązany do stosowania takich sposobów produkcji lub form usług oraz surowców i materiałów, które zapobiegają powstawaniu odpadów lub pozwalają utrzymać na możliwie najniższym poziomie ich ilość, a także ograniczają negatywne oddziaływanie na środowisko lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

Art. 7. 1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarowania odpadami, wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami.
2. Posiadacz odpadów jest obowiązany w pierwszej kolejności do poddania ich odzyskowi, a jeżeli z przyczyn technologicznych jest on niemożliwy lub nie jest uzasadniony z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych, to odpady te należy unieszkodliwiać w sposób zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami.
3. Odpady, których nie udało się poddać odzyskowi, powinny być tak unieszkodliwiane, aby składowane były wyłącznie te odpady, których unieszkodliwienie w inny sposób było niemożliwe z przyczyn technologicznych lub nieuzasadnione z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych.
4. Ministrowie właściwi do spraw gospodarki, zdrowia, rolnictwa, administracji publicznej, w zakresie swoich kompetencji, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska mogą określić, w drodze rozporządzeń, szczegółowy sposób postępowania z niektórymi rodzajami odpadów, kierując się potrzebą stworzenia schematów postępowania z tymi odpadami przez ich posiadaczy.

Art. 8. Zakazuje się postępowania z odpadami w sposób sprzeczny z przepisami ustawy oraz przepisami o ochronie środowiska.

Art. 9. 1. Odpady powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstawania.
2. Odpady, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstawania, powinny być, uwzględniając najlepszą dostępną technikę lub technologię, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przekazywane do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwione.

Art. 10. Odpady powinny być zbierane w sposób selektywny.

Art. 11. 1. Zakazuje się mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Dopuszcza się mieszanie odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszanie odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, w celu poprawy bezpieczeństwa procesów odzysku lub unieszkodliwiania odpadów powstałych po zmieszaniu, jeżeli w wyniku prowadzenia tych procesów nie nastąpi wzrost zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub środowiska.
3. W przypadku gdy odpady niebezpieczne uległy zmieszaniu z innymi odpadami, substancjami lub przedmiotami, to powinny być one rozdzielone, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące warunki:
 1) w procesie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów powstałych po rozdzieleniu nastąpi ograniczenie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub środowiska,
 2) jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione.
4. Transport odpadów niebezpiecznych z miejsc ich powstawania do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów odbywa się z zachowaniem przepisów obowiązujących przy transporcie towarów niebezpiecznych.
5. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, kierując się koniecznością ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko wynikającego z transportowania odpadów niebezpiecznych, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób stosowania przepisów o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych do transportu odpadów niebezpiecznych.

Art. 12. Unieszkodliwianiu poddaje się te odpady, z których uprzednio wysegregowano odpady nadające się do odzysku.

Art. 13. 1. Odzysk lub unieszkodliwianie odpadów może odbywać się tylko w miejscu wyznaczonym w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym w instalacjach lub urządzeniach, które spełniają określone wymagania, z zastrzeżeniem ust. 2-4a.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:
 1) posiadaczy odpadów prowadzących odzysk za pomocą działań określonych jako R10 w załączniku nr 5 do ustawy,
 2) osób fizycznych prowadzących kompostowanie na potrzeby własne.
3. Dopuszcza się spalanie pozostałości roślinnych, poza instalacjami i urządzeniami, jeżeli spalanie to nie narusza odrębnych przepisów.
4. Jeżeli spalanie odpadów ze względów bezpieczeństwa jest niemożliwe w instalacjach lub urządzeniach przeznaczonych do tego celu, wojewoda może zezwolić na spalanie poza instalacjami lub urządzeniami, określając w drodze decyzji miejsce spalania, ilość odpadów, warunki spalania danego rodzaju odpadu oraz czas obowiązywania tej decyzji.
4a. Wniosek o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, zawiera:
 1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do unieszkodliwiania; w przypadku gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
 2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych unieszkodliwianiu w okresie roku,
 3) oznaczenie miejsca prowadzenia działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów,
 4) szczegółowy opis stosowanych metod unieszkodliwiania odpadów,
 5) proponowany czas obowiązywania decyzji.
5. Instalacje oraz urządzenia do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów mogą być eksploatowane tylko wówczas, gdy:
 1) nie zostaną przekroczone standardy emisyjne, określone na podstawie odrębnych przepisów,
 2) pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem będą poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane z zachowaniem wymagań określonych w ustawie.
6. W razie niedopełnienia przez posiadacza odpadów, prowadzącego odzysk lub unieszkodliwianie odpadów, obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 5 oraz w art. 11, art. 12 i art. 25 ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu tej działalności. Posiadacz odpadów pomimo wstrzymania prowadzonej działalności jest obowiązany do usunięcia jej skutków na własny koszt.
7. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się z urzędu.
8. W przypadkach określonych w ust. 6, na wniosek posiadacza odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia ich w tym terminie - wstrzyma działalność związaną z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów.
9. W decyzji, o której mowa w ust. 6 i 8, określa się termin wstrzymania działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia.

Rozdział 3
Plany gospodarki odpadami

Art. 14. 1. Dla osiągnięcia celów założonych w polityce ekologicznej państwa oraz realizacji zasad, o których mowa w art. 5, a także stworzenia w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, spełniających wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska, opracowywane są plany gospodarki odpadami.
2. Plany te określają:
 1) aktualny stan gospodarki odpadami,
 2) prognozowane zmiany w zakresie gospodarki odpadami,
 3) działania zmierzające do poprawy sytuacji w zakresie gospodarowania odpadami,
 4) instrumenty finansowe służące realizacji zamierzonych celów,
 5) system monitoringu i oceny realizacji zamierzonych celów.
3. Plany są opracowywane na szczeblu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym.
4. Krajowy plan gospodarki odpadami jest opracowywany przez ministra właściwego do spraw środowiska, a uchwalany przez Radę Ministrów.
5. Projekt wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego planu gospodarki odpadami opracowują organy wykonawcze województwa, powiatu lub gminy.
6. Wojewódzki, powiatowy i gminny plan gospodarki odpadami stanowi część odpowiedniego programu ochrony środowiska i jest tworzony w trybie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie środowiska.
7. Projekty planów podlegają zaopiniowaniu:
 1) projekt planu krajowego - przez zarządy województw,
 2) projekt planu wojewódzkiego - przez ministra właściwego do spraw środowiska, organy wykonawcze powiatów i gmin z terenu województwa,
 3) projekt planu powiatowego - przez zarząd województwa oraz przez organy wykonawcze gmin z terenu powiatu,
 4) projekt planu gminnego - przez zarząd województwa oraz zarząd powiatu.
8. Organy, o których mowa w ust. 7, udzielają opinii w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia otrzymania projektu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje się za opinię pozytywną.
9. W miastach, w których funkcje organów powiatu sprawują organy gminy, plan gospodarki odpadami obejmuje zadania planu powiatowego i gminnego. Projekt planu jest opiniowany przez zarząd województwa.
10. Dla obszaru miasta stołecznego Warszawy zarząd powiatu warszawskiego opracowuje projekt wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania planu powiatowego i gminnego, który jest opiniowany przez zarząd województwa mazowieckiego oraz organy wykonawcze gmin z terenu powiatu warszawskiego; plan ten uchwala rada powiatu warszawskiego.
11. Organy wykonawcze gmin, będących członkami związków międzygminnych, mogą opracować jeden projekt wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania gminnego planu gospodarki odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez zarządy województw i powiatów, na których terenie położone są gminy.
12. Zarządy powiatów, będących członkami związków powiatów, mogą opracować jeden projekt wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania powiatowego planu gospodarki odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez zarządy województw, na terenie których położone są powiaty oraz organy wykonawcze gmin z terenu tych powiatów.
13. Minister właściwy do spraw środowiska, organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy składają co 2 lata, odpowiednio Radzie Ministrów, sejmikowi województwa, radzie powiatu i radzie gminy, sprawozdanie z realizacji planu gospodarki odpadami.
14. Plany gospodarki odpadami podlegają aktualizacji nie rzadziej niż co 4 lata.

Art. 15. 1. Plany gospodarki odpadami powinny być opracowywane zgodnie z polityką ekologiczną państwa.
2. Wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami powinien być opracowywany zgodnie z planami wyższego szczebla.
3. Krajowy, wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami określa w szczególności:
 1) rodzaj, ilość i źródło pochodzenia odpadów, które mają być poddane procesom odzysku lub unieszkodliwiania,
 2) rozmieszczenie istniejących instalacji i urządzeń do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, wraz z wykazem podmiotów prowadzących działalność w tym zakresie,
 3) działania zmierzające do zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko oraz prawidłowego postępowania z nimi, w tym ograniczenia ilości odpadów ulegających biodegradacji zawartych w odpadach komunalnych kierowanych na składowiska,
 4) projektowany system gospodarowania odpadami.
4. Gminny plan gospodarki odpadami określa ponadto:
 1) rodzaj i harmonogram realizacji przedsięwzięć,
 2) harmonogram uruchamiania środków finansowych i ich źródła.
5. Krajowy plan gospodarki odpadami może określać przedsięwzięcia priorytetowe o charakterze ponadwojewódzkim, niezbędne do utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji i urządzeń do unieszkodliwiania odpadów.
5a. Przedsięwzięcia priorytetowe, o których mowa w ust. 5, mogą być finansowane ze środków publicznych.
6. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki oraz sposób finansowania przedsięwzięć priorytetowych o charakterze ponadwojewódzkim, o których mowa w ust. 5, kierując się potrzebą utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji i urządzeń do unieszkodliwiania odpadów.
7. Krajowy, wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami obejmuje wszystkie rodzaje odpadów powstających na terenie danej jednostki administracyjnej oraz przywożonych na jej teren, a w szczególności odpady komunalne z uwzględnieniem odpadów ulegających biodegradacji, odpady opakowaniowe, odpady budowlane, wraki samochodowe, opony oraz odpady niebezpieczne, w tym odpady medyczne i weterynaryjne, oleje odpadowe, baterie i akumulatory.
8. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres, sposób i formę sporządzania wojewódzkiego, powiatowego i gminnego planu gospodarki odpadami, kierując się potrzebą ujednolicenia sposobu przygotowania planów i zapewnienia ich spójności.

Art. 16. Przedsięwzięcia związane z unieszkodliwianiem odpadów mogą być realizowane z udziałem środków z funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o ile przedsięwzięcia te zostały ujęte w planie gospodarki odpadami.
 


Rozdział 4
Obowiązki posiadaczy odpadów

Art. 17. 1. Wytwórca odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2, jest obowiązany do:
 1) uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie,
 2) przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg rocznie albo powyżej 5 Mg rocznie odpadów innych niż niebezpieczne.
2. Wytwórca odpadów jest obowiązany do uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, które powstają w związku z eksploatacją instalacji, jeżeli wytwarza powyżej 1 Mg odpadów niebezpiecznych rocznie lub powyżej 5 tysięcy Mg odpadów innych niż niebezpieczne rocznie.
3. W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia się wszystkie odpady wytwarzane przez danego wytwórcę w danym miejscu.
4. Wymóg uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, pozwolenia na wytwarzanie odpadów, a także przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami nie dotyczy wytwórcy odpadów prowadzącego instalację, na której prowadzenie wymagane jest pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska.
5. Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do odpadów komunalnych.

Art. 18. 1. Wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów powinien spełniać wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska oraz dodatkowo zawierać następujące informacje:
 1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości,
 2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w ciągu roku,
 3) wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
 4) szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów,
 5) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.
2. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów powinno spełniać wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska oraz dodatkowo określać:
 1) ilość odpadów poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia w ciągu roku,
 2) sposoby gospodarowania odpadami,
 3) miejsce i sposób magazynowania odpadów.
3. Właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów w przypadkach określonych w przepisach o ochronie środowiska lub jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami:
 1) mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska,
 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w rozdziale 3.
4. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Art. 19. 1. Wniosek o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, do którego dołącza się ten program, wytwórca odpadów niebezpiecznych obowiązany jest przedłożyć właściwemu organowi na dwa miesiące przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów niebezpiecznych lub zmianą tej działalności wpływającą na rodzaj, ilość wytwarzanych odpadów niebezpiecznych lub sposób gospodarowania nimi.
2. Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest zatwierdzany w drodze decyzji przez właściwy organ, którym jest:
 1) wojewoda - dla przedsięwzięć lub instalacji, o których mowa w art. 378 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska,
 2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
3. Właściwość miejscową organu, o którym mowa w ust. 2, ustala się według miejsca wytwarzania odpadów niebezpiecznych.
4. Wojewoda zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych.
5. Starosta zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych; wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.
6. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Art. 20. 1. Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, dołączany do wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, powinien zawierać:
 1) wyszczególnienie rodzajów odpadów niebezpiecznych przewidzianych do wytwarzania, a w przypadkach gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie mogą powodować odpady niebezpieczne, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
 2) określenie ilości odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w ciągu roku,
 3) informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów niebezpiecznych lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
 4) szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych,
 5) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.
2. We wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi wytwórca odpadów określa czas prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem odpadów.

Art. 21. W decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi określa się:
 1) ilość odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia w ciągu roku,
 2) sposoby gospodarowania odpadami niebezpiecznymi,
 3) miejsce i sposób magazynowania odpadów niebezpiecznych,
 4) termin obowiązywania decyzji, wydawanej na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat.

Art. 22. 1. Właściwy organ odmawia wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli:
 1) zamierzony sposób gospodarki odpadami niebezpiecznymi mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska,
 2) zamierzony sposób gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest niezgodny z planami gospodarki odpadami.
2. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Art. 23. 1. Jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.
2. Jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych mimo wezwania, o którym mowa w ust. 1, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, właściwy organ wstrzymuje, w drodze decyzji, działalność wytwórcy odpadów w zakresie objętym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
3. Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ nadaje rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności wytwórcy odpadów w zakresie objętym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
4. Wstrzymanie działalności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usunięcia skutków prowadzonej działalności na koszt wytwórcy odpadów niebezpiecznych.
5. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.

Art. 24. 1. Informacje o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami przedkłada się właściwemu organowi w terminie 30 dni przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów lub zmianą tej działalności wpływającą na ilość lub rodzaj wytwarzanych odpadów lub sposobów gospodarowania nimi; informację przedkłada się w trzech egzemplarzach.
2. Właściwym organem, o którym mowa w ust. 1, jest:
 1) wojewoda - dla przedsięwzięć lub instalacji, o których mowa w art. 378 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska,
 2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
3. Właściwość miejscową organów określonych w ust. 2 ustala się według miejsca wytwarzania odpadów.
4. Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać:
 1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, a w przypadkach, gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
 2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w ciągu roku,
 3) informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
 4) szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów,
 5) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.
5. Do rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia informacji, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia informacji nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.
6. W przypadku stwierdzenia przez organ na podstawie złożonej informacji, o której mowa w ust. 1, lub własnych ustaleń, że odpady niebezpieczne wytworzone w ilości do 100 kg rocznie mogą powodować, ze względu na ich ilość lub rodzaj, zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska, organ w terminie 30 dni od otrzymania informacji zobowiązuje, w drodze decyzji, wytwórcę odpadów do przedłożenia wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
7. W przypadku gdy wytwórca odpadów narusza przepisy ustawy lub działa w sposób niezgodny ze złożoną informacją, organ, któremu należało przedłożyć informację, wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.
8. Jeżeli wytwórca odpadów mimo wezwania, o którym mowa w ust. 7, nadal narusza przepisy ustawy lub działa w sposób niezgodny ze złożoną informacją, organ właściwy do otrzymania informacji wstrzymuje w drodze decyzji działalność powodującą wytwarzanie odpadów, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia tej działalności. W takim przypadku wytwórca odpadów zobowiązany jest do usunięcia skutków prowadzonej działalności na własny koszt.
9. Jeden egzemplarz informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, a także kopie decyzji, o których mowa w ust. 5, 6 i ust. 8, wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Art. 25. 1. Wytwórca odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami innemu posiadaczowi odpadów.
2. Posiadacz odpadów może je przekazywać wyłącznie podmiotom, które uzyskały zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami, chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania zezwolenia.
3. Jeżeli posiadacz odpadów, w tym wytwórca odpadów, przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów, który ma zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania tymi odpadami lub jest wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5, odpowiedzialność za działania objęte tym zezwoleniem przenosi się na tego następnego posiadacza odpadów.

Art. 26. 1. Posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, 4 i 4a oraz art. 43 ust. 5.
2. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów jest wydawane, w drodze decyzji, przez właściwy organ na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.
3. Właściwym organem, o którym mowa w ust. 2, jest:
 1) wojewoda - dla przedsięwzięć lub instalacji, o których mowa w art. 378 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska,
 2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
4. Właściwość miejscową organu, o którym mowa ust. 3, ustala się według miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
5. Wojewoda wydaje zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
6. Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów; wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.
7. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
8. Wymóg uzyskania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy posiadacza odpadów prowadzącego działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w instalacji, na której prowadzenie wymagane jest pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska.
9. (uchylony).

Art. 27. 1. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wydaje się na wniosek, który powinien zawierać:
 1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania; w przypadku gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
 2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianiu w okresie roku,
 3) oznaczenie miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
 4) (uchylony),
 5) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów,
 6) szczegółowy opis stosowanych metod odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
 7) przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska,
 8) przewidywany okres wykonywania działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
2. W zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów określa się:
 1) rodzaj i ilość odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania w okresie roku,
 2) miejsce i dopuszczone metody odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
 3) dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania wymagań ochrony życia, zdrowia ludzi lub ochrony środowiska,
 4) miejsce i sposób magazynowania odpadów,
 5) (uchylony),
 6) czas obowiązywania zezwolenia.
3. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych może być wydane po sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska funkcjonowania instalacji i urządzeń służących do unieszkodliwiania oraz po uzyskaniu wymaganego pozwolenia na użytkowanie obiektu w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, z wyłączeniem nowo zbudowanych lub zmodernizowanych obiektów budowlanych, zespołów obiektów lub instalacji, do których ma zastosowanie art. 76 ustawy - Prawo ochrony środowiska.

Art. 28. 1. Posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie zbierania lub transportu odpadów, jest obowiązany uzyskać zezwolenie na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem art. 32 ust. 1.
2. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów wydaje starosta po zasięgnięciu opinii właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta; wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.
3. Właściwym starostą, o którym mowa w ust. 2, jest:
 1) do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów - starosta właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów,
 2) do wydania zezwolenia na transport odpadów - starosta właściwy ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania posiadacza odpadów.
4. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów wydaje się w drodze decyzji na wniosek, który powinien odpowiednio zawierać:
 1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu; w przypadku gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
 2) oznaczenie obszaru prowadzenia działalności,
 3) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów,
 4) wskazanie sposobu i środków transportu odpadów,
 5) przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania lub transportu odpadów,
 6) przewidywany okres wykonywania działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.
5. W zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów określa się odpowiednio:
 1) rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu,
 2) oznaczenie obszaru prowadzenia działalności,
 3) miejsce i sposób magazynowania odpadów,
 4) sposób i środki transportu odpadów,
 5) dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania wymagań ochrony życia, zdrowia ludzi lub ochrony środowiska,
 6) czas obowiązywania zezwolenia.
6. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów jest wydawane w drodze decyzji, przez właściwy organ na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat.
7. Kopię wydanej decyzji starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa.
8. Nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów zbieranie odpadów komunalnych, wytwarzanych na terenie nieruchomości, przez władającego tą nieruchomością.

Art. 29. 1. Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami:
 1) jest niezgodny z wymaganiami ustawy,
 2) mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska,
 3) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami.
2. Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie termicznego przekształcenia odpadów niebezpiecznych lub składowania odpadów, jeżeli kierownik spalarni odpadów niebezpiecznych lub innej instalacji, w której mają być przyjmowane odpady niebezpieczne do termicznego przekształcenia, albo kierownik składowiska odpadów nie posiadają świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.
2. Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie termicznego przekształcenia odpadów lub składowania odpadów, jeżeli kierownik spalarni odpadów lub innej instalacji, w której są termicznie przekształcane odpady niebezpieczne, albo kierownik składowiska odpadów nie posiadają świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.
3. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Art. 30. 1. Jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.
2. Jeżeli posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie w drodze decyzji bez odszkodowania.
3. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje wstrzymanie działalności objętej tym zezwoleniem.
4. Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności.
5. Posiadacz odpadów, pomimo wstrzymania prowadzonej działalności, jest obowiązany do usunięcia jej skutków na własny koszt.
6. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.
7. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Art. 31. 1. Wytwórca odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, jeżeli posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Wytwórca odpadów, o którym mowa w ust. 1, we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów lub decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest obowiązany uwzględnić odpowiednio wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów.
3. Właściwy organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, uwzględnia odpowiednio wymagania przewidziane dla zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów.
4. Jeżeli miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania lub zbierania odpadów przez wytwórcę, o którym mowa w ust. 1, jest inne niż miejsce wytwarzania odpadów, właściwy organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, zasięga opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania lub zbierania odpadów.

Art. 32. 1. Posiadacz odpadów, który łącznie prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów oraz zbierania lub transportu odpadów, jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, powinien dodatkowo uwzględnić we wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.
3. Właściwy organ, wydając zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, uwzględnia dodatkowo wymagania przewidziane dla zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.

Art. 33. 1. Posiadacz odpadów może przekazać określone rodzaje odpadów w celu ich wykorzystania osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej, niebędącym przedsiębiorcami, na ich własne potrzeby.
2. Prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku.
3. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz możliwościami bezpiecznego ich wykorzystania przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia, listę rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać tym osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym do wykorzystania na ich własne potrzeby.
4. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów, których zbieranie lub transport nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, oraz podstawowe wymagania dla zbierania lub transportu tych rodzajów odpadów, kierując się właściwościami odpadów oraz oddziaływaniem na środowisko poszczególnych rodzajów działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.
4a. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów, których odzysk lub unieszkodliwianie nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, oraz podstawowe wymagania dla odzysku lub unieszkodliwiania tych rodzajów odpadów, kierując się właściwościami odpadów oraz oddziaływaniem na środowisko poszczególnych rodzajów działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
5. Posiadacz odpadów, który jest zwolniony z obowiązku uzyskiwania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 4 i 4a, ma obowiązek zgłoszenia do rejestru prowadzonego przez starostę właściwego ze względu na miejsce prowadzenia zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, a w przypadku transportu odpadów - przez starostę właściwego ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania posiadacza odpadów. Starosta przekazuje marszałkowi województwa łączne zestawienie rejestrów, w terminie do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy.
5a. Starosta skreśla z rejestru, o którym mowa w ust. 5, posiadacza odpadów w przypadku:
 1) złożenia przez tego posiadacza wniosku o skreślenie z rejestru,
 2) upływu terminu wstrzymania działalności określonego w decyzji o wstrzymaniu działalności.
5b. Skreślenia, o którym mowa w ust. 5a, dokonuje się w drodze decyzji.
5c. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 5b, starosta przekazuje marszałkowi województwa.
6. W razie niedopełnienia wymagań, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 i 4a, przez posiadacza odpadów, o którym mowa w ust. 5, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
7. Decyzję, o której mowa w ust. 6, może wydać również wojewódzki inspektor sanitarny w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.
8. W przypadkach określonych w ust. 6 i 7, na wniosek posiadacza odpadów, odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub wojewódzki inspektor sanitarny może ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia ich w tym terminie - wstrzyma działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
9. W decyzjach, o których mowa w ust. 6 i 7, ustala się termin wstrzymania działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
10. Decyzje, o których mowa w ust. 6 i 7, wydawane są z urzędu.
11. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji podawanych przy rejestracji przez posiadaczy odpadów, o których mowa w ust. 5, oraz sposób rejestracji, kierując się potrzebą ujednolicenia procedury rejestracji.

Art. 34. 1. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest z urzędu.

Art. 35. 1. Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny, związany z ochroną środowiska, a w szczególności z zagrożeniem pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach, w decyzjach, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1, art. 28 ust. 1, może być ustanowione zabezpieczenie roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku.
2. Do ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, zwrotu ustanowionego zabezpieczenia oraz orzeczenia o przeznaczeniu zabezpieczenia na usunięcie negatywnych skutków w środowisku stosuje się odpowiednio art. 187 ust. 2-4 oraz art. 198 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Art. 36. 1. Posiadacz odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jest obowiązany do prowadzenia ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych; ewidencja ta w przypadku posiadacza odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, powinna obejmować sposoby gospodarowania odpadami, a także dane o ich pochodzeniu i miejscu przeznaczenia.
2. W przypadku odpadów komunalnych ewidencję prowadzą podmioty, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 60, poz. 369 i Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 272).
3. Obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy osób fizycznych i jednostek organizacyjnych, niebędących przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na własne potrzeby.
4. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się, z zastrzeżeniem ust. 5, z zastosowaniem następujących dokumentów ewidencji odpadów:
 1) karty ewidencji odpadu, prowadzonej dla każdego rodzaju odpadu odrębnie,
 2) karty przekazania odpadu.
4a. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, można prowadzić w systemie informatycznym, umożliwiającym poświadczenie dokumentów ewidencji odpadów za pomocą podpisu elektronicznego.
5. Posiadacz odpadów prowadzący działalność wyłącznie w zakresie transportu odpadów prowadzi ewidencję z zastosowaniem tylko karty przekazania odpadów.
6. Dokumenty ewidencji odpadów powinny zawierać następujące dane: imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.
7. Posiadacz odpadów, który przejmuje odpad od innego posiadacza, jest obowiązany potwierdzić przejęcie odpadu na karcie przekazania odpadu, o której mowa w ust. 4 pkt 2, wypełnionej przez posiadacza, który przekazuje ten odpad.
8. Kartę przekazania odpadu sporządza się w dwóch egzemplarzach, po jednym dla każdego z posiadaczy, o których mowa w ust. 7.
9. Dopuszcza się sporządzanie zbiorczej karty przekazania odpadu, obejmującej odpad danego rodzaju przekazywany łącznie w czasie jednego miesiąca kalendarzowego temu samemu posiadaczowi.
10. Posiadacz odpadów ma obowiązek przechowywać dokumenty sporządzone na potrzeby ewidencji przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym sporządzono te dokumenty, z zastrzeżeniem art. 37 ust. 4.
11. Posiadacz odpadów jest obowiązany przedstawić dokumenty ewidencji odpadów na żądanie organów przeprowadzających kontrolę.
12. Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce wytwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w drodze decyzji, może zobowiązać posiadacza odpadów do przedłożenia dokumentów ewidencji odpadów.
13. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się szkodliwością odpadów oraz potrzebą wprowadzenia ułatwień dla małych i średnich przedsiębiorców, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, oraz kategorie małych i średnich przedsiębiorców, które mogą prowadzić uproszczoną ewidencję odpadów.
14. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów, z wyodrębnieniem ewidencji komunalnych osadów ściekowych.
15. Minister właściwy do spraw środowiska, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 14, będzie kierował się potrzebą ujednolicenia tych dokumentów oraz zapewnienia ilościowej i jakościowej kontroli:
 1) odpadów wytwarzanych, poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianych,
 2) obrotu odpadami.

Art. 37. 1. Posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2. Zbiorcze zestawienie danych powinno zawierać następujące informacje: imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.
2. Wytwórca komunalnych osadów ściekowych, o których mowa w art. 43, jest obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych zawierające następujące informacje:
 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby wytwórcy komunalnych osadów ściekowych,
 2) ilość komunalnego osadu ściekowego wytworzonego oraz dostarczonego do stosowania,
 3) skład i właściwości komunalnych osadów ściekowych,
 4) rodzaj przeprowadzonej obróbki,
 5) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby stosujących komunalne osady ściekowe, wytworzone przez wskazanego w pkt 1 wytwórcę tych osadów,
 6) miejsca stosowania tych osadów.
3. Zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów lub wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w terminie do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy.
4. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do przechowywania zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1, do czasu zakończenia rekultywacji składowiska odpadów i przekazania ich następnemu właścicielowi lub zarządcy nieruchomości.
5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji wymaganych w oparciu o ust. 2 pkt 3 oraz wzory formularzy służących do sporządzania i przekazywania zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2, kierując się potrzebą ujednolicenia tych zestawień.
6. Na podstawie zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz informacji uzyskanych od wojewody i starostów, marszałek województwa prowadzi wojewódzką bazę danych dotyczącą wytwarzania i gospodarowania odpadami wraz z rejestrem udzielonych zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami oraz sporządza raport wojewódzki i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw środowiska.
7. Dostęp do wojewódzkiej bazy danych posiadają: minister właściwy do spraw środowiska, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wojewoda, starosta, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, wojewódzki inspektor ochrony środowiska oraz urząd statystyczny.
8. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki i zakres dostępu do wojewódzkiej bazy danych, kierując się potrzebami organów, o których mowa w ust. 7, w zakresie danych niezbędnych do zarządzania środowiskiem.
9. Raport wojewódzki, o którym mowa w ust. 6, w zakresie stosowania komunalnych osadów ściekowych może zawierać następujące dane osobowe stosujących te osady: imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.
10. Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi centralną bazę danych dotyczącą wytwarzania i gospodarowania odpadami.
11. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą stworzenia ujednoliconego systemu zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia, zasady sporządzania raportu wojewódzkiego, o którym mowa w ust. 6, wzór formularza, na którym raport ten ma być sporządzany, oraz termin przekazywania tego raportu.
12. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia systemu zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia, niezbędny zakres informacji objętych obowiązkiem zbierania i przetwarzania oraz sposób prowadzenia centralnej i wojewódzkiej bazy danych, o których mowa w ust. 6 i 10.

Rozdział 5
Szczególne zasady gospodarowania niektórymi rodzajami odpadów

Art. 38. 1. Zakazuje się odzysku PCB.
2. Odpady zawierające PCB mogą być poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane tylko po usunięciu z tych odpadów PCB, z zastrzeżeniem ust. 3.
3. Jeżeli usunięcie PCB z odpadów jest niemożliwe, do unieszkodliwienia odpadu zawierającego PCB stosuje się przepisy dotyczące unieszkodliwiania PCB.
4. PCB powinno być unieszkodliwiane poprzez spalanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych.
5. Dopuszcza się również jako metody unieszkodliwiania PCB procesy D8, D9, D12 i D15 wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, przy zastosowaniu techniki gwarantującej bezpieczne dla środowiska i zdrowia ludzi jego unieszkodliwienie.
6. Zakazuje się spalania PCB na statkach.
7. Posiadacz odpadów prowadzący działania w celu unieszkodliwienia PCB jest obowiązany w karcie ewidencji odpadów zamieścić informację o zawartości PCB w odpadzie.

Art. 39. 1. Oleje odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi poprzez regenerację, rozumianą jako każdy proces, w którym oleje bazowe mogą być produkowane przez rafinowanie olejów odpadowych, a w szczególności przez usunięcie zanieczyszczeń, produktów utleniania i dodatków zawartych w tych olejach.
2. Jeżeli regeneracja olejów odpadowych jest niemożliwa ze względu na stopień ich zanieczyszczenia, określony w odrębnych przepisach, oleje te powinny być poddawane innym procesom odzysku.
3. Jeżeli regeneracja lub inne procesy odzysku olejów odpadowych są niemożliwe, dopuszcza się ich unieszkodliwianie.
4. Posiadacz odpadów w postaci olejów odpadowych, powstałych w wyniku prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jeżeli nie jest w stanie we własnym zakresie wykonać obowiązków określonych w ust. 1 albo ust. 2, powinien przekazać te odpady podmiotowi gwarantującemu zgodne z prawem ich zagospodarowanie.
5. Zakazuje się mieszania olejów odpadowych z innymi odpadami niebezpiecznymi, w tym zawierającymi PCB, w czasie ich zbierania lub magazynowania, jeżeli poziom określonych substancji przekracza dopuszczalne wartości.
6. Zakazuje się zrzutu olejów odpadowych do wód, do gleby lub do ziemi.
7. (uchylony).

Art. 40. 1. Zakazuje się unieszkodliwiania odpadów polegającego na lokowaniu (zatapianiu) na dnie mórz, pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów.
2. Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów, ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania tych odpadów poprzez ich składowanie, obowiązany jest do podania we wniosku o to zezwolenie następujących informacji dotyczących:
 1) właściwości fizycznych łącznie z określeniem postaci (stała, szlam, płynna lub gazowa), chemicznych, biochemicznych i biologicznych odpadów,
 2) toksyczności, trwałości fizycznej, chemicznej i biologicznej odpadów,
 3) akumulowania i biotransformacji składników odpadów w organizmach żywych lub osadach,
 4) podatności odpadów na zmiany fizyczne, chemiczne i biochemiczne oraz wzajemnego oddziaływania w danym środowisku z innymi substancjami organicznymi i nieorganicznymi,
 5) położenia geograficznego składowiska odpadów wraz z charakterystyką przyległych obszarów,
 6) sposobu opakowania oraz stosowanych sposobów ograniczania rozprzestrzeniania się odpadów,
 7) środków ostrożności podjętych w celu uniknięcia zanieczyszczenia środowiska.
3. Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów jest obowiązany do prowadzenia monitoringu miejsc magazynowania tych odpadów.
4. Wojewoda może, w drodze decyzji, zobowiązać posiadacza odpadów, o którym mowa w ust. 2, do prowadzenia dodatkowych badań wpływu odpadów na jakość wód oraz zwiększyć częstotliwość prowadzenia wszystkich badań.
5. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 4, wszczyna się z urzędu.
6. Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów jest obowiązany w zbiorczym zestawieniu danych, o którym mowa w art. 37 ust. 1, dodatkowo zamieścić informację o ilości siarczanów lub chlorków w odpadach przypadających na Mg wyprodukowanego dwutlenku tytanu.
7. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, kierując się właściwościami odpadów oraz ich oddziaływaniem na środowisko w trakcie długotrwałego składowania, określi, w drodze rozporządzenia, odpady pochodzące z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów, które nie mogą być unieszkodliwiane przez ich składowanie, oraz dopuszczalne ilości odpadów wytwarzanych w przeliczeniu na Mg wyprodukowanego dwutlenku tytanu.
8. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz ich oddziaływaniem na środowisko w trakcie długotrwałego składowania, określi, w drodze rozporządzenia, zakres, obowiązkowe i dodatkowe badania wpływu odpadów na jakość wód, sposoby, metody referencyjne badań i warunki prowadzenia monitoringu składowisk odpadów oraz miejsc magazynowania odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów.

Art. 41. 1. Odpady w postaci baterii lub akumulatorów unieszkodliwia się oddzielnie od innych rodzajów odpadów.
2. Posiadacz odpadów w postaci baterii lub akumulatorów, powstałych w wyniku prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jest obowiązany do ich selektywnej zbiórki, umożliwiającej późniejszy odzysk lub unieszkodliwienie tych odpadów.
3. Posiadacz odpadów w postaci baterii lub akumulatorów, który jest osobą fizyczną niebędącą przedsiębiorcą lub jednostką organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą, powinien zwracać te odpady do punktów ich zbiórki lub wrzucać do pojemników przeznaczonych na te odpady.
4. Obowiązki, o których mowa w ust. 1-3, dotyczą posiadaczy odpadów w postaci baterii lub akumulatorów, które zawierają:
 1) powyżej 0,0005% wagowo rtęci lub
 2) powyżej 0,025% wagowo kadmu, lub
 3) powyżej 0,4% wagowo ołowiu,
 4) powyżej 25 mg rtęci na celę, z wyjątkiem baterii manganowo-alkalicznych, w których poziom wagowo rtęci nie powinien przekraczać 0,025%.
Art. 42. 1. Zakazuje się poddawania odzyskowi określonych rodzajów odpadów medycznych i weterynaryjnych.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające odpady, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów medycznych i weterynaryjnych, których poddawanie odzyskowi jest zakazane.
3. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające odpady, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne sposoby i warunki unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych.

Art. 43. 1. Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane:
 1) w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich płodów rolnych wprowadzanych do obrotu handlowego, włączając w to uprawy przeznaczane do produkcji pasz,
 2) do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele rolne,
 3) do dostosowania gruntów do określonych potrzeb wynikających z planów gospodarki odpadami, planów zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
 4) do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu,
 5) do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz.
2. Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane, jeżeli są ustabilizowane oraz przygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania, w szczególności przez poddanie ich obróbce biologicznej, chemicznej, termicznej lub innemu procesowi, który obniża podatność komunalnego osadu ściekowego na zagniwanie i eliminuje zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzi.
3. Przed stosowaniem komunalne osady ściekowe oraz grunty, na których mają one być stosowane, powinny być poddane badaniom przez wytwórcę komunalnych osadów ściekowych.
4. Wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany do przekazywania właścicielowi, dzierżawcy lub innej osobie władającej nieruchomością, na której komunalne osady ściekowe mają być stosowane, wyników badań oraz informacji o dawkach tego osadu, które można stosować na poszczególnych gruntach.
5. Właściciel, dzierżawca lub inna osoba władająca nieruchomością, na której komunalne osady ściekowe mają zostać zastosowane w celach określonych w ust. 1 pkt 1, 4 lub 5, jest zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub obowiązku rejestracji, o którym mowa w art. 33 ust. 5, oraz prowadzenia ewidencji tych odpadów.
6. Zakazuje się stosowania komunalnych osadów ściekowych:
 1) na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody,
 2) na wewnętrznych terenach ochrony pośredniej stref ochronnych ujęć wody,
 3) w pasie gruntu o szerokości 50 m bezpośrednio przylegającego do brzegów jezior i cieków,
 4) na terenach zalewowych, czasowo podtopionych i bagiennych,
 5) na terenach czasowo zamarzniętych i pokrytych śniegiem,
 6) na gruntach o dużej przepuszczalności, stanowiących w szczególności piaski luźne i słabogliniaste oraz piaski gliniaste lekkie, jeżeli poziom wód gruntowych znajduje się na głębokości mniejszej niż 1,5 m poniżej powierzchni gruntu,
 7) na gruntach rolnych o spadku przekraczającym 10%,
 8) na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych,
 9) na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody niewymienionymi w pkt 1, jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza tymi terenami,
 10) na terenach położonych w odległości mniejszej niż 100 m od ujęcia wody, domu mieszkalnego lub zakładu produkcji żywności,
 11) na gruntach, na których rosną rośliny sadownicze i warzywa, z wyjątkiem drzew owocowych,
 12) na gruntach przeznaczonych pod uprawę roślin jagodowych i warzyw, których części jadalne bezpośrednio stykają się z ziemią i są spożywane w stanie surowym - w ciągu 18 miesięcy poprzedzających zbiory i w czasie zbiorów,
 13) na gruntach wykorzystywanych na pastwiska i łąki,
 14) na gruntach wykorzystywanych do upraw pod osłonami.
7. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, kierując się zasadami ochrony środowiska oraz ochrony gruntów rolnych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą być spełnione przy wykorzystywaniu komunalnych osadów ściekowych na cele, o których mowa w ust. 1, w tym dawki tych osadów, które można stosować na gruntach, a także zakres, częstotliwość i metody referencyjne badań komunalnych osadów ściekowych i gruntów, na których osady te mają być stosowane.
 


Rozdział 6
Termiczne przekształcanie odpadów

Art. 44. 1. Termiczne przekształcanie odpadów może być prowadzone w spalarniach odpadów niebezpiecznych, spalarniach odpadów komunalnych oraz spalarniach odpadów innych niż niebezpieczne i komunalne, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.
2. Spalarnie odpadów powinny być projektowane, budowane, wyposażane i użytkowane w sposób zapewniający osiągnięcie takiego poziomu termicznego przekształcania, przy którym ilość i szkodliwość dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska odpadów i innych emisji powstających wskutek termicznego przekształcania odpadów (pozostałości z termicznego przekształcania odpadów) będzie jak najmniejsza.
3. Dopuszcza się termiczne przekształcanie odpadów niebezpiecznych w spalarniach odpadów innych niż niebezpieczne i komunalne lub w innych instalacjach, pod warunkiem przestrzegania wymagań przewidzianych dla spalarni odpadów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem art. 42 ust. 3.
4. Dopuszcza się termiczne przekształcanie odpadów innych niż niebezpieczne w innych instalacjach niż spalarnie odpadów lub w urządzeniach.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się zasadą wyrażoną w ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów inne niż niebezpieczne oraz rodzaje instalacji i urządzeń, w których dopuszcza się ich termiczne przekształcanie.

Art. 45. 1. Zarządzający spalarnią odpadów niebezpiecznych, przed przyjęciem odpadów do ich termicznego przekształcenia, jest obowiązany do:
 1) zapoznania się z przekazywanym przez posiadacza odpadów opisem odpadów, który powinien obejmować:
a) fizyczny i chemiczny skład odpadów niebezpiecznych oraz informacje niezbędne do dokonania oceny przydatności tych odpadów do procesu termicznego przekształcenia,
b) właściwości odpadów niebezpiecznych,
c) określenie substancji, z którymi te odpady nie mogą być łączone w celu ich łącznego termicznego przekształcenia,
d) niezbędne zabezpieczenia związane z postępowaniem z tymi odpadami,
 2) określenia ilości odpadów,
 3) sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadu,
 4) pobrania próbek przed rozładowaniem odpadów w celu zweryfikowania zgodności składu fizycznego i chemicznego oraz właściwości odpadów z opisem, o którym mowa w pkt 1; wymóg ten nie dotyczy odpadów medycznych i weterynaryjnych,
 5) przechowywania próbek przez okres co najmniej 1 miesiąca po termicznym przekształceniu tych odpadów.
2. Zarządzający spalarnią odpadów niebezpiecznych jest obowiązany również do:
 1) badania fizycznych i chemicznych właściwości odpadów powstałych w wyniku termicznego przekształcania odpadów, w tym w szczególności rozpuszczalnych frakcji metali ciężkich,
 2) transportu i magazynowania odpadów w postaci pylistej, powstałych w wyniku termicznego przekształcania odpadów, w zamkniętych pojemnikach,
 3) określenia bezpiecznej trasy przejazdu odpadów powstałych w wyniku termicznego przekształcania odpadów, jeżeli odpadów tych nie udało się poddać odzyskowi lub unieszkodliwić w miejscu ich powstania.
3. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku wytwórców odpadów niebezpiecznych, którzy termicznie przekształcają wyłącznie własne odpady w miejscu ich powstania, pod warunkiem dotrzymywania wymagań określonych dla spalarni odpadów niebezpiecznych.
4. Posiadacz odpadów, który w instalacjach innych niż spalarnie odpadów niebezpiecznych przekształca termicznie odpady niebezpieczne, jest obowiązany do przestrzegania wymagań, o których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 46. 1. Zarządzający spalarnią odpadów komunalnych lub spalarnią odpadów innych niż niebezpieczne i komunalne, przed przyjęciem odpadów do ich termicznego przekształcenia, jest obowiązany do:
 1) określenia ilości odpadów,
 2) sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadu.
2. Posiadacz odpadów, który w instalacjach innych niż spalarnie odpadów lub urządzeniach przekształca termicznie odpady inne niż niebezpieczne, jest obowiązany do przestrzegania wymagań, o których mowa w ust. 1.

Art. 47. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów, z wyjątkiem odpadów medycznych i weterynaryjnych, oraz sposoby postępowania z odpadami powstałymi w wyniku termicznego przekształcania odpadów.

Art. 48. 1. W razie niedopełnienia przez zarządzającego spalarnią odpadów obowiązków, o których mowa w art. 44-46, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu działalności w zakresie termicznego przekształcania odpadów.
2. W przypadkach określonych w ust. 1, na wniosek zarządzającego spalarnią odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może ustalić termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia ich w tym terminie - wstrzyma działalność w zakresie termicznego przekształcania odpadów.
3. W decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, określa się termin wstrzymania działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia.
4. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się z urzędu.
5. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do posiadacza odpadów, który w instalacjach innych niż spalarnie odpadów lub urządzeniach przekształca termicznie odpady, o których mowa w art. 45 ust. 4 i art. 46 ust. 2.

Art. 49. 1. Właściciel lub inny władający spalarnią odpadów jest obowiązany zatrudniać kierownika spalarni posiadającego świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.
1a. Kierownikiem spalarni odpadów może być wyłącznie osoba, która posiada świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.
2. Świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami wydaje wojewoda, po złożeniu przez zainteresowanego egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami z wynikiem pozytywnym.
3. Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza się na wniosek zainteresowanego, zawierający imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz miejsce zamieszkania wnioskodawcy. Do wniosku dołącza się odpis dyplomu lub świadectwa potwierdzającego posiadane wykształcenie albo zaświadczenie o praktyce zawodowej oraz dowód uiszczenia opłaty związanej z przeprowadzeniem egzaminu.
4. Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez wojewodę.
5. Koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu oraz wydaniem świadectwa ponosi zainteresowany.
6. W razie uzyskania negatywnego wyniku egzaminu zainteresowany może wystąpić z wnioskiem o wyznaczenie terminu ponownego egzaminu, który może być przeprowadzony najwcześniej po upływie 6 miesięcy od dnia pierwszego egzaminu.
7. Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do kierownika innej instalacji, w której są termicznie przekształcane odpady niebezpieczne.
8. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia prawidłowego unieszkodliwiania odpadów oraz potrzebami ochrony środowiska, określi, w drodze rozporządzenia:
 1) tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz jej skład,
 2) zakres wiadomości podlegających sprawdzeniu,
 3) tryb przeprowadzania egzaminu,
 4) wysokość opłat związanych z przeprowadzeniem egzaminu i wydaniem świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami oraz sposób ich uiszczania,
 5) wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,
 6) wzór świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.

Rozdział 7
Składowanie i magazynowanie odpadów

Art. 50. 1. Wyróżnia się następujące typy składowisk odpadów: składowisko odpadów niebezpiecznych, składowisko odpadów obojętnych, składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów, uwzględniając zjawiska przyrodnicze i uwarunkowania geologiczne oraz systemy kontroli.

Art. 51. 1. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla składowiska odpadów może uzależnić wydanie tej decyzji od przedstawienia przez inwestora ekspertyzy co do możliwości odzysku lub unieszkodliwienia odpadów w inny sposób niż przez składowanie.
2. Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu lotnisk wymaga zgody organów administracji lotniczej.
3. Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu obiektów zabytkowych lub na terenie występowania istniejących stanowisk archeologicznych wymaga zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków.
4. Wyznaczenie składowiska odpadów w obszarze pasa nadbrzeżnego oraz morskich portów i przystani wymaga zgody dyrektora urzędu morskiego.
5. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla składowiska odpadów odmówi wydania takiej decyzji w przypadku braku zgody wymaganej w ust. 2-4 lub jeżeli istnieje uzasadniona technicznie, ekologicznie lub ekonomicznie możliwość odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez budowy składowiska odpadów.
6. Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę składowiska odpadów ustala w tej decyzji obowiązek ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, mogących powstać w związku z funkcjonowaniem składowiska.

Art. 52. 1. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów powinien dodatkowo zawierać:
 1) imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy oraz zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne podmioty, oraz adres składowiska odpadów,
 2) rodzaje odpadów przewidziane do składowania na danym składowisku odpadów,
 3) przewidywaną roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz pojemność składowiska odpadów,
 4) opis terenu składowiska odpadów, a w szczególności jego charakterystykę geologiczną i hydrogeologiczną,
 5) opis sposobu zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska lub ograniczenia ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
 6) plan dotyczący eksploatacji, zarządzania i monitorowania składowiska odpadów,
 7) plan dotyczący zamknięcia składowiska odpadów oraz działań poeksploatacyjnych,
 8) sposoby zapobiegania awariom i sposoby postępowania w przypadku ich wystąpienia,
 9) kwalifikacje planowanego do zatrudnienia personelu,
 10) proponowaną wysokość i formę zabezpieczenia roszczeń.
2. Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów określa w nim wymagania zapewniające ochronę życia i zdrowia ludzi, ochronę środowiska oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.
3. Wymagania, o których mowa w ust. 2, dotyczą: 
 1) typu składowiska odpadów,
 2) warunków technicznych składowiska odpadów,
 3) rodzaju odpadów dopuszczonych do składowania na składowisku odpadów,
 4) rodzaju odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do składowania na wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, jeżeli część tego składowiska wydzielono do składowania odpadów niebezpiecznych,
 5) rocznej i ogólnej ilości odpadów dopuszczonych do składowania,
 6) sposobu eksploatacji składowiska,
 7) docelowej rzędnej (maksymalnej wysokości) składowania,
 8) sposobu gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania odcieków,
 9) sposobu gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego,
 10) sposobu, częstotliwości i czasu monitorowania składowiska odpadów,
 11) sposobu postępowania w przypadku wystąpienia awarii,
 12) określenia technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów,
 13) kierunku rekultywacji,
 14) obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów,
 15) określenia wysokości i formy zabezpieczenia roszczeń.

Art. 53. 1. Pozwolenie na użytkowanie składowiska odpadów może być wydane po zatwierdzeniu instrukcji eksploatacji składowiska odpadów oraz po przeprowadzeniu kontroli przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.
2. Wniosek o zatwierdzenie instrukcji eksploatacji składowiska odpadów powinien zawierać:
 1) imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy oraz zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne podmioty, oraz adres składowiska odpadów,
 2) określenie typu składowiska odpadów,
 3) określenie, czy na tym składowisku, jeżeli nie jest to składowisko odpadów niebezpiecznych, zostały wydzielone części, na których mają być składowane określone rodzaje odpadów niebezpiecznych,
 4) rodzaje odpadów przeznaczonych do składowania na tym składowisku,
 5) wskazanie kwalifikacji kierownika i pracowników składowiska odpadów,
 6) wyszczególnienie urządzeń technicznych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania składowiska odpadów (np. kompaktor, spychacz, waga, brodzik dezynfekcyjny, środki transportu),
 7) wyszczególnienie aparatury kontrolno-pomiarowej wraz ze schematem rozmieszczenia punktów pomiarowych,
 8) określenie sposobu składowania poszczególnych rodzajów odpadów,
 9) określenie rodzaju i grubości stosowanej warstwy izolacyjnej,
 10) określenie godzin otwarcia składowiska odpadów,
 11) określenie sposobu zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób nieuprawnionych,
 12) określenie procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów,
 13) określenie sposobów i częstotliwości prowadzonych badań,
 14) określenie sposobu prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji składowiska odpadów.
3. Instrukcję eksploatacji składowiska odpadów zatwierdza, w drodze decyzji:
 1) wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji składowiska na terenach zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,
 1) wojewoda - dla przedsięwzięć lub instalacji, o których mowa w art. 378 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska,
 2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
4. W decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów określa się:
 1) typ składowiska odpadów,
 2) w razie potrzeby wydzielone części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, na których mogą być składowane określone rodzaje odpadów niebezpiecznych,
 3) rodzaje odpadów dopuszczonych do składowania na tym składowisku odpadów,
 4) urządzenia techniczne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania składowiska,
 5) aparaturę kontrolno-pomiarową wraz ze schematem rozmieszczenia punktów pomiarowych,
 6) sposoby składowania poszczególnych rodzajów odpadów,
 7) rodzaj i grubość stosowanej warstwy izolacyjnej,
 8) godziny otwarcia składowiska odpadów,
 9) sposób zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób nieuprawnionych,
 10) procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów,
 11) sposoby i częstotliwość prowadzenia badań,
 12) sposób prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji składowiska odpadów,
 13) dodatkowe wymagania związane ze specyfiką składowania odpadów.
5. Organ, o którym mowa w ust. 3, odmówi, w drodze decyzji, zatwierdzenia instrukcji eksploatacji składowiska odpadów, jeżeli:
 1) kierownik składowiska odpadów nie posiada świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami,
 2) instrukcja zawiera ustalenia sprzeczne z wymaganiami sanitarnymi, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowymi, a także wymaganiami ochrony środowiska,
 3) sposób eksploatacji jest sprzeczny z założeniami przyjętymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub o pozwoleniu na budowę,
 4) sposób eksploatacji mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska.
6. Organ właściwy do zatwierdzenia instrukcji eksploatacji składowiska odpadów jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska odpadów została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli wyrazi ona zgodę na przyjęcie wszystkich warunków zawartych w tej decyzji.

Art. 54. 1. Zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wymaga zgody właściwego organu.
2. Zgodę na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wydaje, na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów, w drodze decyzji:
 1) wojewoda - dla przedsięwzięć lub instalacji, o których mowa w art. 378 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska,
 2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć 
po przeprowadzeniu kontroli składowiska odpadów przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:
 1) określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części,
 2) harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów.
4. Zgoda, o której mowa w ust. 1, na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części określa:
 1) techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części,
 2) harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów,
 3) warunki sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów.
5. Zarządzający składowiskiem, po wykonaniu obowiązków określonych w decyzji o zgodzie na zamknięcie składowiska, może złożyć wniosek o uchylenie ustanowionego zabezpieczenia roszczeń. Przepis art. 35 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 55. 1. Zakazuje się składowania odpadów:
 1) występujących w postaci ciekłej, w tym odpadów zawierających wodę w ilości powyżej 95% masy całkowitej, z wyłączeniem szlamów,
 2) o właściwościach wybuchowych, żrących, utleniających, wysoce łatwopalnych lub łatwopalnych,
 3) zakaźnych medycznych i zakaźnych weterynaryjnych,
 4) powstających w wyniku prac naukowo-badawczych, rozwojowych lub działalności dydaktycznej, które nie są zidentyfikowane lub są nowe i których oddziaływanie na środowisko jest nieznane,
 5) opon i ich części, z wyłączeniem opon rowerowych i opon o średnicy zewnętrznej większej niż 1.400 mm,
 6) w śródlądowych wodach powierzchniowych i podziemnych,
 7) w polskich obszarach morskich,
 8) w przypadkach określonych w przepisach odrębnych.
2. Zakazuje się rozcieńczania lub sporządzania mieszanin odpadów ze sobą lub z innymi substancjami lub przedmiotami w celu spełnienia kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz potrzebą zapewnienia właściwego postępowania z odpadami na składowisku odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia, kryteria oraz procedury dopuszczania odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu.
4. Odpady powinny być składowane w sposób selektywny. Dopuszcza się składowanie określonych rodzajów odpadów w sposób nieselektywny (mieszanie), jeżeli w wyniku takiego składowania nie nastąpi zwiększenie negatywnego oddziaływania tych odpadów na środowisko.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów, które mogą być składowane w sposób nieselektywny.

Art. 56. 1. Odpady przed umieszczeniem na składowisku odpadów powinny być poddane procesowi przekształcenia fizycznego, chemicznego lub biologicznego oraz segregacji, w celu ograniczenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska lub też ograniczenia ilości lub objętości składowanych odpadów.
2. Obowiązki określone w ust. 1 nie dotyczą odpadów obojętnych oraz odpadów, w stosunku do których proces przekształcenia fizycznego, chemicznego lub biologicznego nie spowoduje ograniczenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska ani ograniczenia ilości lub objętości składowanych odpadów.

Art. 57. 1. Na składowisku odpadów niebezpiecznych nie mogą być składowane odpady inne niż niebezpieczne.
2. Stałe odpady niebezpieczne mogą być składowane na wydzielonych częściach składowisk odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.
3. Wydzielone części składowisk odpadów, o których mowa w ust. 2, powinny spełniać wymagania dotyczące lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, określone dla składowisk odpadów niebezpiecznych.
4. Na wydzielonych częściach składowisk, o których mowa w ust. 2, nie mogą być składowane odpady inne niż niebezpieczne.

Art. 58. Na składowiskach odpadów obojętnych mogą być składowane tylko odpady obojętne.

Art. 59. 1. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany:
 1) ustalić ilość odpadów przed ich przyjęciem na składowisko,
 2) sprawdzić zgodność przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadu,
 3) zapewnić selektywne składowanie odpadów, mając na uwadze uniknięcie szkodliwych dla środowiska reakcji pomiędzy składnikami tych odpadów, możliwość dalszego ich wykorzystania oraz rekultywację i ponowne zagospodarowanie terenu składowiska odpadów,
 4) utrzymywać i eksploatować składowisko odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad ochrony środowiska, zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów,
 5) odmówić przyjęcia odpadów na składowisko odpadów, których skład jest niezgodny z dokumentami wymaganymi przy obrocie odpadami lub zezwoleniem na składowanie odpadów niebezpiecznych na wydzielonej części innego składowiska odpadów lub zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, i zawiadomić o tym niezwłocznie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,
 6) zawiadomić organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie składowiska odpadów oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakończeniu eksploatacji i wykonaniu prac rekultywacyjnych,
 7) monitorować składowisko odpadów przed rozpoczęciem, w trakcie i po zakończeniu eksploatacji składowiska oraz corocznie przesyłać uzyskane wyniki wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie do końca pierwszego kwartału, po zakończeniu roku kalendarzowego, którego te wyniki dotyczyły,
 8) powiadamiać niezwłocznie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stwierdzonych zmianach obserwowanych parametrów, wskazujących na możliwość wystąpienia lub powstanie zagrożeń dla środowiska.
2. W przypadku określonym w ust. 1 pkt 8 wojewódzki inspektor ochrony środowiska określi, w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do ustalenia przyczyn zmian obserwowanych parametrów oraz możliwych zagrożeń dla środowiska, a następnie po ich ustaleniu określi, w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń dla środowiska.
3. W razie niedopełnienia przez zarządzającego składowiskiem odpadów obowiązków, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu użytkowania składowiska odpadów.
4. Decyzję, o której mowa w ust. 3, może wydać również wojewódzki inspektor sanitarny w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.
5. W przypadkach określonych w ust. 3 i 4, na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów, odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub wojewódzki inspektor sanitarny może ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia ich w tym terminie - wstrzyma użytkowanie składowiska odpadów.
6. W decyzjach, o których mowa w ust. 3-5, ustala się termin wstrzymania użytkowania, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jego zakończenia.
7. Decyzje, o których mowa w ust. 2, oraz decyzje o wstrzymaniu użytkowania składowiska odpadów wydawane są z urzędu.

Art. 60. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się zależnościami między możliwością występowania zagrożeń dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska a lokalizacją i technicznymi parametrami składowiska odpadów, określi, w drodze rozporządzenia, zakres, czas, sposób oraz warunki prowadzenia monitoringu składowisk odpadów.

Art. 61. Cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisko odpadów powinna uwzględniać w szczególności koszty budowy, eksploatacji, zamknięcia, rekultywacji, monitorowania i nadzorowania składowiska odpadów.

Art. 62. Do kierownika składowiska odpadów stosuje się art. 49.

Art. 63. 1. Magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny.
2. Miejsce magazynowania odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym.
3. Odpady przeznaczone do odzysku lub unieszkodliwiania, z wyjątkiem składowania, mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat.
4. Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane jedynie w celu zebrania odpowiedniej ilości tych odpadów do transportu na składowisko odpadów, nie dłużej jednak niż przez okres 1 roku.
5. Okresy magazynowania odpadów, o których mowa w ust. 3 i 4, liczone są łącznie dla wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów.
6. Określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje w:
 1) pozwoleniu zintegrowanym, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska,
 2) pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1,
 3) decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1,
 4) informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2,
 5) zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, o którym mowa w art. 26 ust. 1,
 6) zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, o którym mowa w art. 28 ust. 1.
 


Rozdział 8
Międzynarodowy obrót odpadami

Art. 64. Międzynarodowy obrót odpadami polega na przywozie odpadów z zagranicy na terytorium państwa polskiego, przewozie odpadów pochodzących z zagranicy przez terytorium państwa polskiego oraz wywozie odpadów za granicę z terytorium państwa polskiego.

Art. 65. 1. Zakazuje się przywozu z zagranicy odpadów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Dopuszcza się przywóz odpadów niebezpiecznych, określonych w przepisach, o których mowa w ust. 4, za zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wydanym w drodze decyzji, jeżeli są spełnione łącznie warunki, o których mowa w ust. 8.
3. Do wydawania zezwoleń na przywóz z zagranicy odpadów niebezpiecznych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zezwoleń na przywóz z zagranicy odpadów innych niż niebezpieczne.
4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przywozu z zagranicy, okres, przez jaki odpady te mogą być przywożone, oraz ich ilości, kierując się potrzebami gospodarki narodowej oraz możliwością odzysku bezpiecznego dla życia, zdrowia ludzi i dla środowiska.
5. Zakazuje się przywozu z zagranicy odpadów wymieszanych z przedmiotami lub substancjami niebędącymi odpadami.
6. Przywóz z zagranicy odpadów innych niż niebezpieczne jest dopuszczalny jedynie za zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wydanym w drodze decyzji. Kopię zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa i wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce odzysku.
7. Odbiór odpadów przekazywanych do urządzeń odbiorczych w portach morskich, rzecznych i lotniczych, powstałych w trakcie normalnej eksploatacji statków morskich i żeglugi śródlądowej oraz statków powietrznych, a także pochodzących ze sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń o polskiej przynależności oraz z polskich stacji badawczych w Arktyce i Antarktyce, nie podlega ograniczeniom, o których mowa w ust. 1, 5 i 6. Przez normalną eksploatację statku rozumie się eksploatację związaną z utrzymaniem wymaganego przepisami stanu technicznego oraz porządku i czystości, z uwzględnieniem usuwania odpadów i ścieków w trybie swobodnego obrotu w rozumieniu przepisów celnych, z wyłączeniem działań i czynności wynikających z prowadzonej przy użyciu statku działalności handlowej lub usługowej.
8. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 6, wydaje się, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące warunki:
 1) odpady przeznaczone są do odzysku w kraju lub za granicą, z wyjątkiem działań określonych jako R1 i R10 w załączniku nr 5 do ustawy,
 2) nie ma na terenie kraju możliwych do pozyskania odpadów nadających się do równorzędnego odzysku lub też występują one w niewystarczającej ilości,
 3) odpady przywiezione z zagranicy lub sposób odzysku w kraju nie spowodują wzrostu zagrożenia dla środowiska i nie przyczynią się do zwiększenia masy składowanych odpadów,
z zastrzeżeniem ust 9.
9. Główny Inspektor Ochrony Środowiska może uzależnić wydanie zezwolenia od przedstawienia przez przywożącego odpady z zagranicy ekspertyzy co do spełnienia warunków określonych w ust. 8 w zależności od rodzaju odpadów oraz przedstawienia decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu, pozwolenia zintegrowanego, pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, pozwolenia na wytwarzanie odpadów, zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
10. Zezwolenie na przywóz odpadów z zagranicy wydaje się na czas oznaczony nie dłuższy niż 5 lat, na wniosek przywożącego odpady, zawierający:
 1) opis przywożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości,
 2) określenie ilości przywożonych odpadów,
 3) wskazanie miejsca odzysku,
 4) opis sposobu gospodarowania przywiezionymi odpadami, w tym opis technologii ich odzysku wraz z opisem oddziaływania na środowisko,
 5) wskazanie przejścia granicznego, przez które będą przewożone odpady; dla odpadów niebezpiecznych dodatkowo wskazanie trasy przewozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania,
 6) wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy i adresu zamieszkania lub siedziby wytwórcy odpadów oraz ich dostawcy,
 7) uzasadnienie potrzeby przywiezienia odpadów z zagranicy.
11. Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zażądać udokumentowania informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 10.
12. Zezwolenie na przywóz odpadów z zagranicy może być wydane przedsiębiorcy lub jednostce organizacyjnej niebędącej przedsiębiorcą.
13. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 2 i 6, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa:
 1) przywożącego odpady,
 2) rodzaj przywożonych odpadów,
 3) ilość przywożonych odpadów,
 4) czas, na jaki zezwolenie jest udzielone,
 5) miejsce odzysku,
 6) sposób gospodarowania przywiezionymi odpadami,
 7) sposób postępowania z odpadami powstającymi w procesie odzysku,
 8) obowiązek informowania przez przywożącego odpady o rzeczywistej ilości przywiezionych odpadów w określonym czasie,
 9) przejście graniczne, przez które będą przywożone odpady; dla odpadów niebezpiecznych dodatkowo wskazanie rodzaju transportu i opakowania,
 10) inne wymagania dotyczące przywozu odpadów i odzysku.
14. Dokument przywozowy dla odpadów innych niż niebezpieczne stanowi załącznik do zezwolenia, o którym mowa w ust. 6.
15. W przypadku gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przywóz odpadów Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie naruszył w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na przywóz odpadów, odmówi wydania nowego zezwolenia.
16. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 i 6, może być przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie stwierdzenia, że przywożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa i wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce odzysku.
17. Odpady sprowadzane z zagranicy, które nie zostały poddane odzyskowi zgodnie z zezwoleniem, podlegają zwrotowi do ich dostawcy.
18. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia, listę odpadów, których przywóz z zagranicy nie wymaga zezwolenia, o którym mowa w ust. 6.

Art. 66. 1. Wywóz za granicę odpadów niebezpiecznych jest dopuszczalny wyłącznie za zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje kopię wydanego zezwolenia ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych i Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.
2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane, jeżeli:
 1) sposób gospodarowania odpadami za granicą będzie bezpieczny dla środowiska,
 2) właściwe organy władz państwa przyjmującego odpady niebezpieczne oraz państw, przez których terytoria odpady te będą przewożone, wyrażą zgodę na ich przyjęcie oraz przewóz.
3. Przepisy ust. 1 i 2 mają odpowiednie zastosowanie w przypadku przewozu odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa polskiego.
4. Zezwolenie na wywóz odpadów niebezpiecznych za granicę wydaje się na czas oznaczony, na wniosek wywożącego odpady, zawierający:
 1) opis wywożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości, wraz z opisem sposobu wytworzenia tych odpadów i informacją o wymaganiach dotyczących zasad ostrożnego obchodzenia się z odpadami,
 2) określenie ilości wywożonych odpadów,
 3) wskazanie trasy wywozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów oraz informacji o ubezpieczeniu transportu,
 4) wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy i adresu zamieszkania lub siedziby podmiotu odbierającego odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
 5) opis sposobu gospodarowania odpadami za granicą,
 6) uzasadnienie potrzeby wywozu odpadów.
5. Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zażądać udokumentowania informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 4.
6. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa:
 1) wywożącego odpady,
 2) rodzaj wywożonych odpadów,
 3) ilość wywożonych odpadów,
 4) czas, na jaki zezwolenie jest udzielone,
 5) imiona i nazwiska lub nazwy i adresy zamieszkania lub siedziby podmiotów odbierających odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
 6) sposób gospodarowania wywiezionymi odpadami za granicą,
 7) trasę wywozu odpadów, w szczególności przejście graniczne, którym będą wywożone odpady, rodzaj transportu i opakowania odpadów,
 8) obowiązek informowania przez wywożącego odpady o rzeczywistej ilości wywiezionych odpadów w określonym czasie,
 9) inne wymagania dotyczące wywozu odpadów.
7. Dokument wywozowy dla odpadów niebezpiecznych stanowi załącznik do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.
8. W przypadku gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wywóz odpadów niebezpiecznych Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie naruszył w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na wywóz odpadów, odmówi wydania nowego zezwolenia.
9. Zezwolenie na wywóz odpadów niebezpiecznych może być przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie stwierdzenia, że wywożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa i wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę posiadacza odpadów.
10. Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa polskiego wydaje się na czas oznaczony, na wniosek zawierający:
 1) opis przewożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości, wraz z opisem sposobu wytworzenia tych odpadów i informacją o wymaganiach dotyczących zasad ostrożnego obchodzenia się z odpadami,
 2) określenie ilości przewożonych odpadów,
 3) wskazanie trasy przewozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów oraz informacji o ubezpieczeniu transportu,
 4) wskazanie nazwy i adresu podmiotu odbierającego odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
 5) opis sposobu gospodarowania odpadami za granicą.
11. Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zażądać udokumentowania informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 10.
12. Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa polskiego może być wydane przedsiębiorcy lub jednostce organizacyjnej niebędącej przedsiębiorcą.
13. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 10, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa:
 1) przewożącego odpady,
 2) rodzaj przewożonych odpadów,
 3) ilość przewożonych odpadów,
 4) czas, na jaki zezwolenie jest udzielone,
 5) imiona i nazwiska lub nazwy i adresy zamieszkania lub siedziby podmiotów odbierających odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
 6) sposób gospodarowania odpadami za granicą,
 7) trasę przewozu odpadów, w szczególności przejścia graniczne, którymi będą przywożone i wywożone odpady, rodzaj transportu i opakowania odpadów,
 8) obowiązek informowania przez przewożącego odpady o rzeczywistej ilości przewiezionych odpadów w określonym czasie,
 9) inne wymagania dotyczące przewozu odpadów.
14. Dokument przewozowy dla odpadów niebezpiecznych stanowi załącznik do zezwolenia, o którym mowa w ust. 10.
15. W przypadku gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przewóz odpadów niebezpiecznych Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie naruszył w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na przewóz odpadów, odmówi wydania nowego zezwolenia.
16. Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych może być przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie stwierdzenia, że przewożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych i Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.
17. Jeżeli zagospodarowanie wywiezionych z terytorium państwa polskiego odpadów nie może być dokonane zgodnie z warunkami kontraktu albo też wywóz nastąpił bez zezwolenia, wywożący odpady jest obowiązany do odebrania tych odpadów.
18. Minister właściwy do spraw środowiska może, kierując się wymaganiami obowiązującymi w państwach, do których odpady są wywożone, w drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek uzyskiwania zezwoleń na wywóz do określonych państw odpadów innych niż niebezpieczne.
19. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia wniosków, w drodze rozporządzenia, wprowadzi obowiązek składania wniosku o wydanie zezwolenia na przewóz lub na wywóz odpadów niebezpiecznych za granicę, na formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu.

Art. 67. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki i ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się koniecznością zapewnienia sprawdzenia zgodności zgłoszonego rodzaju odpadów z faktyczną zawartością ładunku przywożonego z zagranicy, wywożonego za granicę lub przewożonego tranzytem, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz przejść granicznych, którymi może być realizowany międzynarodowy obrót odpadami.

Art. 68. 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr decyzji wydanych w zakresie międzynarodowego obrotu odpadami, zawierający następujące dane: imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby posiadaczy odpadów uczestniczących w międzynarodowym obrocie odpadami.
2. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia tego rejestru, określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestru, o którym mowa w ust. 1.
3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw transportu, kierując się potrzebą ujednolicenia tych dokumentów, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów stosowanych w międzynarodowym obrocie odpadami.
 


Rozdział 9
Przepisy karne

Art. 69. Kto wbrew przepisom wywozi za granicę odpady niebezpieczne, 
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 70. Kto:
 1) będąc zobowiązanym do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, pozbywa się ich lub przekazuje podmiotom, które nie uzyskały wymaganych zezwoleń, lub
 2) wbrew zakazom dotyczącym składowania odpadów lub niezgodnie z wymaganiami określonymi w zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów składuje odpady, lub
 3) w miejscach na ten cel nieprzeznaczonych magazynuje lub składuje odpady, lub
 4) w celu spełniania kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na składowiskach odpadów, rozcieńcza lub sporządza mieszaniny odpadów ze sobą lub innymi substancjami lub przedmiotami, lub
 5) powodując wzrost zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi lub środowiska, miesza odpady niebezpieczne różnych rodzajów lub odpady niebezpieczne z odpadami innymi niż niebezpieczne lub dopuszcza do mieszania tych odpadów, lub
 6) bez wymaganego zezwolenia prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
podlega karze aresztu albo grzywny. 

Art. 71. Kto:
 1) wbrew zakazowi termicznie przekształca odpady poza instalacjami i urządzeniami do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów lub
 2) termicznie przekształca lub dopuszcza do przekształcania odpadów niebezpiecznych w spalarniach albo w innych instalacjach, które nie spełniają wymagań przewidzianych dla spalarni odpadów niebezpiecznych, albo w urządzeniach
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 72. Kto PCB (polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan, monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie):
 1) poddaje odzyskowi lub
 2) spala na statkach, lub
 3) miesza z olejami odpadowymi w czasie zbierania lub magazynowania,
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 73. Kto miesza oleje odpadowe z innymi odpadami niebezpiecznymi w czasie ich zbierania lub magazynowania, jeżeli poziom zanieczyszczeń w olejach odpadowych przekracza dopuszczalne wartości,
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 74. Kto, prowadząc działalność gospodarczą, w wyniku której powstają odpady w postaci baterii lub akumulatorów, zbiera te odpady w sposób nieselektywny lub unieszkodliwia je łącznie z innymi rodzajami odpadów,
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 75. Kto stosuje nieustabilizowane lub nieprzygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania komunalne osady ściekowe lub wbrew obowiązkowi nie przeprowadza badań komunalnych osadów ściekowych lub gruntów, na których mają być stosowane,
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 76. Kto:
 1) wytwarza odpady bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi lub z naruszeniem jej warunków lub
 2) wytwarza odpady bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami lub prowadzi gospodarkę odpadami niezgodnie ze złożoną informacją, lub
 3) wytwarza odpady pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 24 ust. 5, albo rozpoczyna działalność powodującą powstawanie odpadów przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, lub
 4) nie posiadając zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów, eksploatuje składowisko odpadów, lub
 5) bez wymaganej zgody organu zamyka składowisko lub jego wydzieloną część, lub
 6) będąc obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji lub zbiorczego zestawienia danych, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym,
podlega karze grzywny.

Art. 77. 1. Kto, zarządzając spalarnią odpadów niebezpiecznych lub instalacją inną niż spalarnia odpadów niebezpiecznych, przyjmuje odpady niebezpieczne do termicznego przekształcania, nie sprawdzając zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadu lub nie pobierając, lub nie przechowując próbek tych odpadów,
podlega karze aresztu albo grzywny.
2. Kto, zarządzając spalarnią odpadów komunalnych lub spalarnią odpadów innych niż komunalne lub niebezpieczne albo inną instalacją lub urządzeniem, przyjmuje odpady inne niż niebezpieczne do termicznego przekształcenia, nie sprawdzając zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadów,
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 78. Kto, zarządzając składowiskiem odpadów, nie dopełnia ciążących na nim obowiązków w zakresie:
 1) ustalenia ilości odpadów przed przyjęciem odpadów na składowisko lub
 2) sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadu, lub
 3) utrzymywania i eksploatacji składowiska odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad ochrony środowiska, zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów, lub
 4) odmowy przyjęcia na składowisko odpadów o składzie niezgodnym z dokumentami wymaganymi przy obrocie odpadami lub zezwoleniem, lub
 5) monitorowania składowiska odpadów w trakcie jego eksploatacji i po jej zakończeniu lub prowadzi monitorowanie niezgodnie z wymaganiami, lub
 6) przesyłania uzyskanych wyników monitorowania składowiska odpadów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, lub
 7) powiadamiania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stwierdzonych zmianach obserwowanych parametrów wskazujących na możliwość wystąpienia zagrożeń dla środowiska, lub
 8) przechowywania zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku lub unieszkodliwiania tych odpadów oraz przekazania ich następnemu właścicielowi lub zarządcy nieruchomości,
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 79. Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 70-78, następuje na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Rozdział 10
Przepis końcowy

Art. 80. Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.
 

ZAŁĄCZNIKI

ZAŁĄCZNIK Nr 1

KATEGORIE ODPADÓW

Q1 Pozostałości z produkcji lub konsumpcji, niewymienione w pozostałych kategoriach
Q2 Produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym
Q3 Produkty, których termin przydatności do właściwego użycia upłynął
Q4 Substancje lub przedmioty, które zostały rozlane, rozsypane, zgubione lub takie, które uległy innemu zdarzeniu losowemu, w tym zanieczyszczone wskutek wypadku lub powstałe wskutek prowadzenia akcji ratowniczej
Q5 Substancje lub przedmioty zanieczyszczone lub zabrudzone w wyniku planowych działań (np. pozostałości z czyszczenia, materiały z opakowań - odpady opakowaniowe, pojemniki, itp.)
Q6 Przedmioty lub ich części nienadające się do użytku (np. usunięte baterie, zużyte katalizatory itp.)
Q7 Substancje, które nie spełniają już należycie swojej funkcji (np. zanieczyszczone kwasy, zanieczyszczone rozpuszczalniki, zużyte sole hartownicze itp.)
Q8 Pozostałości z procesów przemysłowych (np. żużle, pozostałości podestylacyjne itp.)
Q9 Pozostałości z procesów usuwania zanieczyszczeń (np. osady ściekowe, szlamy z płuczek, pyły z filtrów, zużyte filtry itp.)
Q10 Pozostałości z obróbki skrawaniem lub wykańczania (np. wióry, zgary itp.)
Q11 Pozostałości z wydobywania lub przetwarzania surowców (np. pozostałości górnicze itp.)
Q12 Podrobione lub zafałszowane substancje lub przedmioty (np. oleje zanieczyszczone PCB itp.)
Q13 Wszelkie substancje lub przedmioty, których użycie zostało prawnie zakazane (np. PCB itp.)
Q14 Substancje lub przedmioty, dla których posiadacz nie znajduje już dalszego zastosowania (np. odpady z rolnictwa, gospodarstw domowych, odpady biurowe, z placówek handlowych, sklepów itp.)
Q15 Zanieczyszczone substancje powstające podczas rekultywacji gleby i ziemi
Q16 Wszelkie substancje lub przedmioty, które nie zostały uwzględnione w powyższych kategoriach (np. z działalności usługowej, remontowej)
 

ZAŁĄCZNIK Nr 2

KATEGORIE LUB RODZAJE ODPADÓW NIEBEZPIECZNYCH

Kategorie lub rodzaje odpadów wymienione według ich charakteru lub działalności, wskutek której powstały.

Lista A:
Odpady wykazujące którąkolwiek z właściwości wyszczególnionych w załączniku nr 4 i które składają się z:
1. odpadów medycznych i weterynaryjnych,
2. środków farmaceutycznych, leków i związków stosowanych w medycynie lub w weterynarii,
3. środków do impregnacji lub konserwacji drewna,
4. biocydów i środków fitofarmaceutycznych,
5. pozostałości substancji stosowanych jako rozpuszczalniki,
6. halogenowanych substancji organicznych niestosowanych jako rozpuszczalniki, z wyjątkiem obojętnych materiałów spolimeryzowanych,
7. soli hartowniczych zawierających cyjanki,
8. olejów mineralnych i substancji oleistych (np. z obróbki metali),
9. emulsji, mieszanin: olej-woda, węglowodór-woda,
10. substancji zawierających PCB (np. dielektryki itp.),
11. materiałów smolistych powstających wskutek rafinacji, destylacji lub jakiejkolwiek obróbki pirolitycznej (np. pozostałości podestylacyjne itp.),
12. tuszów, barwników, pigmentów, farb, lakierów lub pokostów,
13. żywic, lateksu, plastyfikatorów, klejów lub spoiw,
14. substancji powstających w wyniku prac naukowo-badawczych, rozwojowych lub działalności dydaktycznej, które nie są zidentyfikowane lub są nowe i których oddziaływanie na człowieka lub środowisko jest nieznane (np. pozostałości laboratoryjne itp.),
15. środków pirotechnicznych i innych materiałów wybuchowych,
16. chemikaliów stosowanych w przemyśle fotograficznym lub do obróbki zdjęć (np. do wywoływania),
17. wszelkich substancji lub przedmiotów zanieczyszczonych dowolną pochodną polichlorowanego dibenzofuranu,
18. wszelkich substancji lub przedmiotów zanieczyszczonych dowolną pochodną polichlorowanej dibenzo-p-dioksyny.

Lista B:
Odpady, które zawierają którykolwiek ze składników wyliczonych w załączniku nr 3 i mają którekolwiek z właściwości wyliczonych w załączniku nr 4, i składają się z:
19. mydeł, tłuszczów lub wosków pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego,
20. niehalogenowanych substancji organicznych niestosowanych jako rozpuszczalniki,
21. nieorganicznych substancji niezawierających metali lub związków metali,
22. popiołów lub żużli,
23. gleby i ziemi, w tym urobku z pogłębiania,
24. soli hartowniczych niezawierających cyjanków,
25. pyłów lub proszków metalicznych,
26. zużytych materiałów katalitycznych,
27. cieczy lub szlamów zawierających metale lub związki metali,
28. pozostałości z operacji usuwania zanieczyszczeń (np. pyły z filtrów), z wyjątkiem pkt 29, 30 i 33,
29. szlamów z płuczek,
30. szlamów z zakładów uzdatniania wody,
31. pozostałości z dekarbonizacji,
32. pozostałości z kolumn jonowymiennych,
33. osadów ściekowych, niepoddanych unieszkodliwieniu lub nienadających się do zastosowania w rolnictwie,
34. osadów z czyszczenia zbiorników lub urządzeń,
35. urządzeń zanieczyszczonych,
36. pojemników zanieczyszczonych po produktach, które zawierały jeden lub więcej składników wymienionych w załączniku nr 3 (np. opakowania, butle gazowe itp.),
37. baterii, akumulatorów i innych ogniw elektrycznych,
38. olejów roślinnych,
39. substancji lub przedmiotów pochodzących z selektywnej zbiórki odpadów z gospodarstw domowych,
40. innych odpadów.
 

ZAŁĄCZNIK Nr 3

SKŁADNIKI ODPADÓW, KTÓRE KWALIFIKUJĄ JE JAKO ODPADY NIEBEZPIECZNE

Składniki odpadów z listy B załącznika nr 2, które kwalifikują je jako odpady niebezpieczne, jeśli posiadają właściwości opisane w załączniku nr 4.
Odpady zawierające jako składniki:
C1 beryl, związki berylu,
C2 związki wanadu,
C3 związki chromu (VI),
C4 związki kobaltu,
C5 związki niklu,
C6 związki miedzi,
C7 związki cynku,
C8 arsen, związki arsenu,
C9 selen, związki selenu,
C10 związki srebra,
C11 kadm, związki kadmu,
C12 związki cyny,
C13 antymon, związki antymonu,
C14 tellur, związki telluru,
C15 związki baru z wyjątkiem siarczanu baru,
C16 rtęć, związki rtęci,
C17 tal, związki talu,
C18 ołów, związki ołowiu,
C19 siarczki nieorganiczne,
C20 nieorganiczne związki fluoru, z wyjątkiem fluorku wapnia,
C21 cyjanki nieorganiczne,
C22 następujące metale alkaliczne lub metale ziem alkalicznych: lit, sód, potas, wapń, magnez w postaci niezwiązanej,
C23 kwaśne roztwory lub kwasy w postaci stałej,
C24 roztwory zasadowe i zasady w postaci stałej,
C25 azbest (pył i włókna),
C26 fosfor, związki fosforu, z wyjątkiem fosforanów mineralnych,
C27 karbonylki metali,
C28 nadtlenki,
C29 chlorany,
C30 nadchlorany,
C31 azydki,
C32 PCB,
C33 farmaceutyki oraz związki stosowane w medycynie lub w weterynarii,
C34 biocydy i substancje fitofarmaceutyczne (np. pestycydy),
C35 substancje zakaźne,
C36 kreozoty,
C37 izocyjaniany, tiocyjaniany,
C38 cyjanki organiczne (np. nitryle),
C39 fenole, związki fenolowe,
C40 halogenowane rozpuszczalniki,
C41 rozpuszczalniki organiczne, z wyjątkiem rozpuszczalników halogenowanych,
C42 związki halogenoorganiczne, z wyjątkiem obojętnych materiałów spolimeryzowanych i innych substancji, o których mowa w niniejszym załączniku,
C43 aromatyczne, policykliczne i heterocykliczne związki organiczne,
C44 aminy alifatyczne,
C45 aminy aromatyczne,
C46 etery,
C47 substancje o właściwościach wybuchowych, z wyjątkiem substancji wyszczególnionych w innych punktach niniejszego załącznika,
C48 organiczne związki siarki,
C49 jakąkolwiek pochodną polichlorowanego dibenzofuranu,
C50 jakąkolwiek pochodną polichlorowanej dibenzo-p-dioksyny,
C51 węglowodory i ich związki z tlenem, azotem lub siarką nieuwzględnione w inny sposób w niniejszym załączniku.
 

ZAŁĄCZNIK Nr 4

Właściwości odpadów, które powodują, że odpady są niebezpieczne

H1 "wybuchowe": substancje, które mogą wybuchnąć pod wpływem ognia lub które są bardziej wrażliwe na wstrząs lub tarcie niż dinitrobenzen,
H2 "utleniające": substancje, które wykazują silnie egzotermiczne reakcje podczas kontaktu z innymi substancjami, w szczególności z substancjami łatwopalnymi,
H3-A "wysoce łatwopalne":
1) ciekłe substancje mające temperaturę zapłonu poniżej 21°C (w tym nadzwyczaj łatwopalne ciecze),
2) substancje, które mogą rozgrzać się, a w efekcie zapalić się w kontakcie z powietrzem w temperaturze otoczenia bez jakiegokolwiek dostarczenia energii,
3) stałe substancje, które mogą się łatwo zapalić po krótkim kontakcie ze źródłem zapłonu i które palą się nadal lub tlą po usunięciu źródła zapłonu,
4) gazowe substancje, które są łatwopalne w powietrzu pod normalnym ciśnieniem,
5) substancje, które w kontakcie z wodą lub wilgotnym powietrzem tworzą wysoce łatwopalne gazy w niebezpiecznych ilościach,
H3-B "łatwopalne": ciekłe substancje mające temperaturę zapłonu równą lub wyższą niż 21°C i niższą lub równą 55°C,
H4 "drażniące": substancje nieżrące, które poprzez krótki, długotrwały lub powtarzający się kontakt ze skórą lub błoną śluzową mogą wywołać stan zapalny,
H5 "szkodliwe": substancje, które, jeśli są wdychane lub dostają się drogą pokarmową lub wnikają przez skórę, mogą spowodować ograniczone zagrożenie dla zdrowia,
H6 "toksyczne": substancje (w tym wysoce toksyczne substancje), które, jeśli są wdychane lub dostają się drogą pokarmową lub wnikają przez skórę, mogą spowodować poważne, ostre lub chroniczne zagrożenie dla zdrowia, a nawet śmierć,
H7 "rakotwórcze": substancje, które, jeśli są wdychane lub dostają się drogą pokarmową lub wnikają przez skórę, mogą wywoływać raka lub też zwiększyć częstotliwość jego występowania,
H8 "żrące": substancje, które w zetknięciu z żywymi tkankami mogą spowodować ich zniszczenie,
H9 "zakaźne": substancje zawierające żywe mikroorganizmy lub ich toksyny, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do przyjęcia, że powodują choroby człowieka lub innych żywych organizmów,
H10 "działające szkodliwie na rozrodczość": substancje, które, jeśli są wdychane lub dostaną się drogą pokarmową lub jeśli wnikają przez skórę, mogą wywołać niedziedziczne wrodzone deformacje lub też zwiększyć częstotliwość ich występowania,
H11 "mutagenne": substancje, które, jeśli są wdychane lub dostaną się drogą pokarmową lub jeśli wnikają przez skórę, mogą wywołać dziedziczne defekty genetyczne lub też zwiększyć częstotliwość ich występowania,
H12 substancje, które w wyniku kontaktu z wodą, powietrzem lub kwasem uwalniają toksyczne lub wysoce toksyczne gazy,
H13 substancje, które po zakończeniu procesu unieszkodliwiania, mogą w dowolny sposób, wydzielić inną substancję, np. w formie odcieku, która posiada jakąkolwiek spośród cech wymienionych powyżej,
H14 "ekotoksyczne": substancje, które stanowią lub mogą stanowić bezpośrednie lub opóźnione zagrożenie dla jednego lub więcej elementów środowiska.
 

ZAŁĄCZNIK Nr 5

Procesy odzysku

R1 Wykorzystanie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii
R2 Regeneracja lub odzyskiwanie rozpuszczalników
R3 Recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (włączając kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania)
R4 Recykling lub regeneracja metali i związków metali
R5 Recykling lub regeneracja innych materiałów nieorganicznych
R6 Regeneracja kwasów lub zasad
R7 Odzyskiwanie składników stosowanych do usuwania zanieczyszczeń
R8 Odzyskiwanie składników z katalizatorów
R9 Powtórna rafinacja oleju lub inne sposoby ponownego wykorzystania oleju
R10 Rozprowadzenie na powierzchni ziemi, w celu nawożenia lub ulepszania gleby lub rekultywacji gleby i ziemi
R11 Wykorzystanie odpadów pochodzących z któregokolwiek z działań wymienionych w punktach od R1 do R10
R12 Wymiana odpadów w celu poddania któremukolwiek z działań wymienionych w punktach od R1 do R11
R13 Magazynowanie odpadów, które mają być poddane któremukolwiek z działań wymienionych w punktach od R1 do R12 (z wyjątkiem tymczasowego magazynowania w czasie zbiórki w miejscu, gdzie odpady są wytwarzane)
R14 Inne działania prowadzące do wykorzystania odpadów w całości lub części lub do odzyskania z odpadów substancji lub materiałów, łącznie z ich wykorzystaniem, niewymienione w punktach od R1 do R13
 

ZAŁĄCZNIK Nr 6

PROCESY UNIESZKODLIWIANIA ODPADÓW

D1 Składowanie na składowiskach odpadów obojętnych
D2 Obróbka w glebie i ziemi (np. biodegradacja odpadów płynnych lub szlamów w glebie i ziemi)
D3 Składowanie poprzez głębokie wtryskiwanie (np. wtryskiwanie odpadów, które można pompować)
D4 Retencja powierzchniowa (np. umieszczanie odpadów na poletkach osadowych lub lagunach)
D5 Składowanie na składowiskach odpadów niebezpiecznych lub na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne
D6 Odprowadzanie do wód z wyjątkiem mórz* 
D7 Lokowanie (zatapianie) na dnie mórz
D8 Obróbka biologiczna niewymieniona w innym punkcie niniejszego załącznika, w wyniku której powstają odpady, unieszkodliwiane za pomocą któregokolwiek z procesów wymienionych w punktach od D1 do D12 (np. fermentacja)
D9 Obróbka fizyczno-chemiczna niewymieniona w innym punkcie niniejszego załącznika, w wyniku której powstają odpady, unieszkodliwiane za pomocą któregokolwiek z procesów wymienionych w punktach od D1 do D12 (np. parowanie, suszenie, strącanie)
D10 Termiczne przekształcanie odpadów w instalacjach lub urządzeniach zlokalizowanych na lądzie
D11 Termiczne przekształcanie odpadów w instalacjach lub urządzeniach zlokalizowanych na morzu
D12 Składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi (np. w kopalni)
D13 Sporządzanie mieszanki lub mieszanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w punktach od D1 do D12
D14 Przepakowywanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w punktach od D1 do D13
D15 Magazynowanie w czasie któregokolwiek z procesów wymienionych w punktach od D1 do D14 (z wyjątkiem tymczasowego magazynowania w czasie zbiórki w miejscu, gdzie odpady są wytwarzane)
_____________
* Odprowadzanie do wód z wyjątkiem mórz w całości objęte jest zakazem.

           
            Dz.U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1495

USTAWA z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [1]

                                        
Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 1.
1. Ustawa określa:
1) wymagania, jakim powinien odpowiadać sprzęt elektryczny i elektroniczny,
zwany dalej "sprzętem",
2) zasady postępowania ze zużytym sprzętem w sposób zapewniający ochronę
zdrowia i życia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą
zrównoważonego rozwoju
- w celu ograniczenia ilości odpadów powstałych ze sprzętu oraz zapewnienia
odpowiedniego poziomu zbierania, odzysku i recyklingu zużytego sprzętu.
2. W sprawach dotyczących postępowania ze zużytym sprzętem w zakresie
nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy o odpadach.

Art. 2.
1. Przepisy ustawy stosuje się do:
1) sprzętu wyprodukowanego i wprowadzonego na terytorium kraju;
2) sprzętu wprowadzonego na terytorium kraju w drodze importu lub wewnątrz
wspólnotowego nabycia;
3) zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu, o którym mowa w pkt 1 i 2.
2. Przepisy art. 7-14, art. 18-21, art. 23, art. 24 i art. 27 stosuje się
również do sprzętu sprzedawanego na odległość za pośrednictwem środków
masowego przekazu lub sieci teleinformatycznych do innych niż Rzeczpospolita
Polska państw członkowskich Unii Europejskiej.
3. Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) sprzętu służącego ochronie bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej,
jeżeli ten sprzęt jest przeznaczony wyłącznie do celów wojskowych;
2) odpadów promieniotwórczych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29
listopada 2000 r. � Prawo atomowe (Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1689 i Nr
173, poz. 1808);
3) sprzętu będącego częścią składową urządzenia, które nie jest sprzętem w
rozumieniu przepisów ustawy.

Art. 3.
1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) decyzje związane z gospodarką odpadami � decyzje, o których mowa w art.
17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm.)[2], w
art. 181 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. � Prawo ochrony
środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.)[3] oraz w art. 7 ust. 1
pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622, z późn. zm.)[4];
2) import � przywóz sprzętu z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii
Europejskiej w celu wprowadzenia na terytorium kraju;
3) odzysk � odzysk w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27
kwietnia 2001 r. o odpadach;
4) ponowne użycie � użycie zużytego sprzętu lub jego części składowych w tym
samym celu, dla jakiego były zaprojektowane i wykonane;
5) przetwarzanie � wszystkie czynności podejmowane po przekazaniu zużytego
sprzętu do przedsiębiorcy prowadzącego zakład przetwarzania w celu
demontażu obejmującego usunięcie z tego sprzętu składników
niebezpiecznych, materiałów i części składowych, określonych w załączniku
nr 2 do ustawy, pocięcie oraz przygotowanie do odzysku lub
unieszkodliwiania;
6) recykling � recykling w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 14 ustawy z dnia 27
kwietnia 2001 r. o odpadach;
7) składnik niebezpieczny � substancję niebezpieczną lub preparat
niebezpieczny w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 stycznia 2001 r.
o substancjach i preparatach chemicznych (Dz. U. Nr 11, poz. 84, z późn.
zm.)[5];
8) sprzedawca detaliczny � przedsiębiorcę, który w ramach wykonywanej
działalności gospodarczej zbywa sprzęt w celu użytkowania tego sprzętu;
9) sprzedawca hurtowy � przedsiębiorcę, który w ramach wykonywanej
działalności gospodarczej zbywa sprzęt w celu dalszego zbycia tego
sprzętu;
10) sprzęt � urządzenia, których prawidłowe działanie jest uzależnione od
dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych,
oraz mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu
elektrycznego lub pól elektromagnetycznych i zaprojektowane do użytku przy
napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1 000 V dla prądu zmiennego oraz
1 500 V dla prądu stałego, zaliczone do grup sprzętu określonych w za
łączniku nr 1 do ustawy;
11) unieszkodliwianie odpadów � unieszkodliwianie odpadów w rozumieniu art. 3
ust. 3 pkt 21 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach;
12) wewnątrzwspólnotowe nabycie � przywóz sprzętu z terytorium innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu
wprowadzenia na terytorium kraju;
13) wprowadzający sprzęt � przedsiębiorcę, który:
a) produkuje i sprzedaje pod własnym oznaczeniem sprzęt,
b) sprzedaje pod własnym oznaczeniem sprzęt wyprodukowany przez innego
przedsiębiorcę,
c) prowadzi działalność związaną z importem lub wewnątrzwspólnotowym
nabyciem sprzętu;
14) wprowadzenie sprzętu � wprowadzenie sprzętu na terytorium kraju, które
następuje:
a) z dniem wydania z magazynu sprzętu, w celu wprowadzenia go do obrotu -
w przypadku sprzętu wyprodukowanego w kraju,
b) z dniem dopuszczenia sprzętu do obrotu na terytorium kraju z przezna
czeniem na rynek krajowy � w przypadku importu tego sprzętu,
c) z dniem wystawienia faktury potwierdzającej wewnątrzwspólnotowe nabycie
albo, jeżeli nie jest wystawiana � z dniem dopuszczenia sprzętu do
obrotu w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii
Europejskiej;
15) zakład przetwarzania � instalację, obiekt budowlany lub jego część, w
których jest prowadzone przetwarzanie zużytego sprzętu, w tym demontaż
obejmujący usunięcie z tego sprzętu składników niebezpiecznych, materiałów
i części składowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy;
16) zbierający zużyty sprzęt � prowadzącego punkt zbierania zużytego sprzętu,
w tym sprzedawcę detalicznego i sprzedawcę hurtowego, oraz gminną
jednostkę organizacyjną prowadzącą działalność w zakresie odbierania
odpadów komunalnych i przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na

prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych;
17) zużyty sprzęt � sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
2. Ilekroć w ustawie jest mowa o zużytym sprzęcie pochodzącym z gospodarstw
domowych, rozumie się przez to również zużyty sprzęt pochodzący z innych
źródeł, który ze względu na charakter i ilość jest podobny do zużytego
sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych.

Art. 4.
1. Przy ustalaniu ilości i masy sprzętu wprowadzonego na terytorium kraju
uwzględnia się tylko pierwsze wprowadzenie sprzętu.
2. Przy ustalaniu ilości i masy sprzętu wprowadzonego na terytorium kraju nie
uwzględnia się ilości i masy tego sprzętu, który został wprowadzony w drodze
importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia, a następnie został wyeksportowany
lub był przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy dokonanej przez
wprowadzającego sprzęt lub innego przedsiębiorcę.

Art. 5.
Demontaż zużytego sprzętu, obejmujący usunięcie z tego sprzętu składników
niebezpiecznych, materiałów i części składowych, określonych w załączniku nr 2
do ustawy, może być prowadzony wyłącznie w zakładzie przetwarzania.

Rozdział 2
Zadania Inspekcji Ochrony Środowiska

Art. 6.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr:
1) wprowadzających sprzęt;
2) zbierających zużyty sprzęt;
3) prowadzących zakłady przetwarzania;
4) prowadzących działalność w zakresie recyklingu;
5) prowadzących działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku;
6) organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

Art. 7.
1. Przedsiębiorcy, o których mowa w art. 6 pkt 1-5, przed rozpoczęciem
działalności w zakresie:
1) wprowadzania sprzętu,
2) zbierania zużytego sprzętu,
3) przetwarzania,
4) recyklingu,
5) innych niż recykling procesów odzysku
- są obowiązani złożyć do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosek o
wpis do rejestru.
2. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w więcej niż jednym
zakresie, o którym mowa w ust. 1, składa jeden wniosek o wpis do rejestru,
obejmujący dane wymagane dla wniosków o wpis do rejestru w zakresie
wykonywanej działalności.
3. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana
złożyć do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosek o wpis do rejestru w
terminie 14 dni od dnia uzyskania wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

Art. 8.
1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonuje wpisu do rejestru na wniosek
przedsiębiorcy lub organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera w odniesieniu do:
1) wprowadzającego sprzęt:
a) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres,
b) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada,
c) REGON, o ile taki posiada,
d) numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu, określone
w załączniku nr 1 do ustawy,
e) informację o umowie z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego, o której mowa w art. 57 ust. 1, albo o masie
poszczególnych rodzajów sprzętu, określonych w załączniku nr 1 do
ustawy, który wprowadzający sprzęt zamierza wprowadzić w danym roku,
oraz o formie i wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w
art. 18 ust. 1, jeżeli wprowadza sprzęt przeznaczony dla gospodarstw
domowych;
2) zbierającego zużyty sprzęt:
a) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres, a w
przypadku gminnej jednostki organizacyjnej � jej nazwę i adres,
b) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada,
c) REGON, o ile taki posiada,
d) numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu, określone w
załączniku nr 1 do ustawy, z którego powstał zebrany przez niego zużyty
sprzęt,
e) informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami, w tym numer
decyzji oraz oznaczenie organu, który wydał decyzję;
3) prowadzącego zakład przetwarzania:
a) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres,
b) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada,
c) REGON, o ile taki posiada,
d) adresy zakładów przetwarzania,
e) numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu, określone w
załączniku nr 1 do ustawy, z którego powstał przyjmowany przez niego
zużyty sprzęt,
f) informację o zdolnościach przetwórczych zakładu przetwarzania,
g) informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami, w tym numer
decyzji oraz oznaczenie organu, który wydał decyzję,
h) informację o wdrożonym systemie jakości albo o jego braku;
4) prowadzącego działalność w zakresie recyklingu:
a) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres,
b) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada,
c) REGON, o ile taki posiada,
d) kod i nazwę rodzaju przyjmowanych odpadów,
e) informację o decyzjach związanych z recyklingiem odpadów, w tym numer
decyzji oraz oznaczenie organu, który wydał decyzję,
f) informację o stosowanym procesie recyklingu, z podaniem typu procesu
określonego w załączniku nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o
odpadach,
g) informację o zdolnościach przetwórczych instalacji służącej do
recyklingu,
h) informację o miejscu prowadzenia działalności w zakresie recyklingu,
i) informację o wdrożonym systemie jakości albo o jego braku;
5) prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku:
a) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres,
b) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada,
c) REGON, o ile taki posiada,
d) kod i nazwę rodzaju przyjmowanych odpadów,
e) informację o decyzjach związanych z odzyskiem, w tym numer decyzji oraz
oznaczenie organu, który wydał decyzję,
f) informację o stosowanym procesie odzysku, z podaniem typu procesu
określonego w załączniku nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o
odpadach,
g) informację o zdolnościach przetwórczych instalacji służącej do odzysku,
h) informację o miejscu prowadzenia działalności w zakresie odzysku,
i) informację o wdrożonym systemie jakości albo o jego braku;
6) organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego:
a) firmę organizacji oraz oznaczenie jej siedziby i adres,
b) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada,
c) REGON, o ile taki posiada,
d) wykaz wprowadzających sprzęt, z którymi organizacja zawarła umowy, o
których mowa w art. 57 ust. 1, zawierający firmy przedsiębiorców oraz
oznaczenia ich siedzib i numery rejestrowe.
3. Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmawia, w drodze decyzji, wpisu do
rejestru, jeżeli wprowadzający sprzęt:
1) nie uiścił opłaty rejestrowej, o której mowa w art. 9 ust. 1;
2) nie wniósł w wymaganej wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym
mowa w art. 18 ust. 1, jeżeli wprowadza sprzęt przeznaczony dla
gospodarstw domowych.
4. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5, przedsiębiorca
jest obowiązany złożyć do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie
7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana, wniosek o zmianę wpisu do rejestru.
5. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 2 pkt 6, organizacja
odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana złożyć do
Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie 30 dni od dnia, w którym
nastąpiła zmiana, wniosek o zmianę wpisu do rejestru.
6. Wnioski, o których mowa w ust. 4 i 5, odpowiednio zawierają:
1) numer rejestrowy;
2) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres albo firmę
organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz
oznaczenie jej siedziby i adres;
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada;
4) REGON, o ile taki posiada;
5) dane, które uległy zmianie.
7. Wprowadzający sprzęt dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 1,
uwierzytelnioną kopię dowodu uiszczenia opłaty rejestrowej, o której mowa w
art. 9 ust. 1.
8. Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych dołącza do
wniosków, o których mowa w ust. 1 i 4, uwierzytelnioną kopię umowy z
organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, o której mowa w
art. 57 ust. 1, a w przypadku braku takiej umowy � dokument potwierdzający
wniesienie zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 18 ust. 1.
9. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
wzory wniosków, o których mowa w ust. 1, 4 i 5, oraz sposoby ich
przekazywania, kierując się potrzebą ujednolicenia formy wniosków, ułatwienia
ich przekazywania oraz zidentyfikowania przedsiębiorcy i organizacji odzysku
sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

Art. 9.
1. Wpis do rejestru wprowadzającego sprzęt podlega opłacie rejestrowej.
2. Wprowadzający sprzęt uiszcza opłatę rejestrową na odrębny rachunek bankowy
Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.
3. Wprowadzający sprzęt wpisany do rejestru uiszcza w terminie do końca lutego
każdego roku opłatę roczną na odrębny rachunek bankowy Głównego Inspektoratu
Ochrony Środowiska.
4. Opłaty rocznej nie uiszcza się w roku, w którym została uiszczona opłata
rejestrowa.
5. Górne stawki opłaty rejestrowej i opłaty rocznej wynoszą 8 000 zł, przy czym
dla mikroprzedsiębiorców górna stawka opłaty rejestrowej i opłaty rocznej
wynosi 400 zł.
6. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokości
stawek:
1) opłaty rejestrowej,
2) opłaty rocznej
- biorąc pod uwagę koszty prowadzenia rejestru i bazy danych o sprzęcie i
zużytym sprzęcie, o której mowa w art. 15 ust. 3, oraz to, że opłaty te nie
powinny stanowić przeszkody w uzyskaniu wpisu do rejestru albo w wykonywaniu
działalności, zwłaszcza dla mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich
przedsiębiorców.

Art. 10.
1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, dokonując wpisu do rejestru, nadaje
przedsiębiorcy numer rejestrowy.
2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadamia przedsiębiorcę o nadanym
numerze rejestrowym.
3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
sposób ustalania numeru rejestrowego, o którym mowa w ust. 1, kierując się
potrzebą identyfikacji przedsiębiorców wpisanych do rejestru.

Art. 11.
Rejestr zawiera w odniesieniu do:
1) wprowadzającego sprzęt:
a) numer rejestrowy,
b) dane, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1;
2) zbierającego zużyty sprzęt:
a) numer rejestrowy,
b) dane, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2;
3) prowadzącego zakład przetwarzania:
a) numer rejestrowy,
b) dane, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 3;
4) prowadzącego działalność w zakresie recyklingu:
a) numer rejestrowy,
b) dane, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4;
5) prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku:
a) numer rejestrowy,
b) dane, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 5;
6) organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego:
a) numer rejestrowy,
b) dane, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 6.

Art. 12.
1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska:
1) prowadzi rejestr w postaci bazy danych zapisanej na informatycznych
nośnikach danych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.
U. Nr 64, poz. 565);
2) archiwizuje, przechowuje i przetwarza dane wpisane do rejestru;
3) zapewnia bezpieczeństwo danych wpisanych do rejestru oraz dokumentów,
które otrzymał w związku z prowadzeniem rejestru.
2. Dane zawarte w rejestrze są udostępniane w siedzibie Głównego Inspektora
Ochrony Środowiska oraz na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony
Środowiska, z wyłączeniem danych o:
1) zdolnościach przetwórczych zakładu przetwarzania oraz instalacji
służących do recyklingu i innych niż recykling procesów odzysku;
2) warunkach umowy, jaką wprowadzający sprzęt zawarł z organizacją odzysku
sprzętu elektrycznego i elektronicznego;
3) zabezpieczeniu finansowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1.

Art. 13.
1. W przypadku zakończenia działalności, o której mowa w art. 7 ust. 1,
przedsiębiorca jest obowiązany złożyć do Głównego Inspektora Ochrony
Środowiska, w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania tej
działalności, wniosek o wykreślenie z rejestru.

2. W przypadku otwarcia likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizacji odzysku
sprzętu elektrycznego i elektronicznego organizacja ta jest obowiązana złożyć
do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie 7 dni, wniosek o
wykreślenie z rejestru.
3. Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiednio zawierają:
1) numer rejestrowy;
2) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres albo firmę
organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz
oznaczenie jej siedziby i adres;
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada;
4) REGON, o ile taki posiada;
5) datę zaprzestania wykonywania działalności albo datę otwarcia likwidacji
lub ogłoszenia upadłości organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego.
4. Wykreślenia przedsiębiorcy i organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego z rejestru dokonuje, w drodze decyzji, Główny Inspektor
Ochrony Środowiska.

Art. 14.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonuje z urzędu, w drodze decyzji,
wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru w przypadku:
1) nieuiszczenia przez wprowadzającego sprzęt opłaty rocznej, o której mowa
w art. 9 ust. 3;
2) cofnięcia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami;
3) niewniesienia w wymaganej wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym
mowa w art. 18 ust. 1.

Art. 15.
1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska weryfikuje dane zawarte w
sprawozdaniach, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 51 ust.
1, art. 56 ust. 1 i art. 67 ust. 1.
2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska analizuje funkcjonowanie systemu
gospodarki zużytym sprzętem, wykorzystując dane, o których mowa w ust. 1.
3. Na podstawie danych, o których mowa w ust. 1, oraz zbiorczych informacji o
wynikach kontroli, o których mowa w art. 16 ust. 2, Główny Inspektor Ochrony
Środowiska prowadzi bazę danych o sprzęcie i zużytym sprzęcie.
4. Główny Inspektor Ochrony Środowiska:
1) archiwizuje, przechowuje i przetwarza dane wpisane do bazy danych, o
której mowa w ust. 3;
2) zapewnia bezpieczeństwo danych wpisanych do bazy danych, o której mowa w
ust. 3, oraz dokumentów, które otrzymał w związku z prowadzeniem tej bazy.
5. Główny Inspektor Ochrony Środowiska sporządza i przekazuje ministrowi
właściwemu do spraw środowiska, w terminie do dnia 30 kwietnia roku
następującego po roku, którego dotyczą dane, roczny raport o funkcjonowaniu
systemu gospodarki zużytym sprzętem.
6. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia:
1) niezbędny zakres informacji objętych obowiązkiem zbierania i
przetwarzania,
2) sposób prowadzenia bazy danych, o której mowa w ust. 3,
3) wzór raportu o funkcjonowaniu systemu gospodarki zużytym sprzętem
- kierując się potrzebą ujednolicenia systemu zbierania i przetwarzania danych
oraz koniecznością oceny funkcjonowania systemu gospodarki zużytym sprzętem.

Art. 16.
1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska co najmniej raz w roku przeprowadza
kontrolę zakładu przetwarzania.
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska sporządza i przekazuje Głównemu
Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do 15 lutego, zbiorczą informację
o wynikach kontroli, o których mowa w ust. 1, za poprzedni rok kalendarzowy.

Art. 17.
1. Wykonywanie zadań określonych w art. 10 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 oraz art.
15 ust. 2-5 Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po uzyskaniu zgody ministra
właściwego do spraw środowiska, może powierzyć, w drodze umowy, osobie
prawnej reprezentującej wprowadzających sprzęt, którzy posiadają łącznie nie
mniej niż 75% udziału w masie wprowadzanego sprzętu.
2. Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności:
1) sposób wykonywania oraz finansowania zadań powierzonych przez Głównego
Inspektora Ochrony Środowiska;
2) sposób zabezpieczania i archiwizowania dokumentów i danych, posiadanych
przez osobę prawną, o której mowa w ust. 1, w związku z wykonywaniem
umowy;
3) sposób sprawowania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nadzoru
nad osobą prawną, o której mowa w ust. 1;
4) przypadki, w jakich umowa wygasa lub ulega rozwiązaniu.
3. Informacje o zawarciu, rozwiązaniu i wygaśnięciu umowy, o której mowa w ust.
1, są publikowane przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w drodze
obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor
Polski", w ciągu 60 dni odpowiednio od zawarcia, rozwiązania albo wygaśnięcia
tej umowy.
4. W obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 3, podaje się:
1) firmę, oznaczenie siedziby i adres osoby prawnej, o której mowa w ust. 1;
2) informację o zadaniach powierzonych przez Głównego Inspektora Ochrony
Środowiska;
3) datę rozpoczęcia wykonywania powierzonych zadań albo datę zakończenia ich
wykonywania z powodu wygaśnięcia albo rozwiązania umowy.
5. W terminie 30 dni od dnia zaprzestania wykonywania działalności przez osobę
prawną, o której mowa w ust. 1, albo od dnia wygaśnięcia albo rozwiązania
umowy, o której mowa w ust. 1, osoba prawna jest obowiązana do przekazania
Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska dokumentów powierzonych oraz
posiadanych w związku z wykonywaniem powierzonych zadań oraz bazy danych, o
której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1.
6. Wykonanie obowiązków, o których mowa w ust. 5, podlega egzekucji w trybie
przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w
administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm.)[6].

Rozdział 3
Zabezpieczenie finansowe

Art. 18.
1. Wprowadzający sprzęt w przypadku:
1) niezawarcia umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego,
2) wygaśnięcia lub rozwiązania umowy z organizacją odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego,
3) otwarcia likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizacji odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego
- jest obowiązany do wniesienia zabezpieczenia finansowego na dany rok
kalendarzowy, przeznaczonego na sfinansowanie zbierania, przetwarzania,
odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego
z gospodarstw domowych, powstałego z tego samego rodzaju sprzętu, określonego
w załączniku nr 1 do ustawy, który został przez niego wprowadzony.
2. Podstawę obliczenia wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w
ust. 1, stanowi w przypadku:
1) wprowadzającego sprzęt, który nie jest wpisany do rejestru, o którym mowa
w art. 6 � masa sprzętu, który zamierza wprowadzić w danym roku
kalendarzowym;
2) wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru, o którym mowa w art. 6 �
masa sprzętu wprowadzonego w poprzednim roku kalendarzowym.
3. Wysokość zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w ust. 1, oblicza się
jako iloczyn stawki opłaty produktowej dotyczącej recyklingu zużytego sprzętu
oraz masy sprzętu, o której mowa w ust. 2.

Art. 19.
1. Zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w art. 18 ust. 1, może mieć formę:
1) depozytu wpłacanego na odrębny rachunek bankowy Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
2) umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wprowadzającego sprzęt za
niewykonanie obowiązku zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym
recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu oraz złożenia polisy lub
innego dokumentu potwierdzającego zawarcie tej umowy do Narodowego
Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
3) gwarancji bankowej złożonej do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i
Gospodarki Wodnej.
2. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w ust. 1 pkt
2, albo gwarancja bankowa, o której mowa w ust. 1 pkt 3, powinny stwierdzać,
?e w razie niewykonywania obowiązku zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym
recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu, zakład ubezpieczeń albo
bank ureguluje zobowiązania na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i
Gospodarki Wodnej.
3. W przypadku wnoszenia zabezpieczenia finansowego w formie umowy ubezpieczenia
odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, lub gwarancji
bankowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3, gwarantem może być wyłącznie
instytucja finansowa upoważniona do gwarantowania długu celnego.
4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii
Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe zasady współpracy pomiędzy instytucjami finansowymi, o których
mowa w ust. 3, a Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska i Narodowym Funduszem
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz wzory formularzy zabezpieczenia
finansowego w formie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, o której
mowa w ust. 1 pkt 2, i gwarancji bankowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3, w
celu zapewnienia sfinansowania zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym
recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu.
5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby
Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres
ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, termin powstania obowiązku
ubezpieczenia, biorąc w szczególności pod uwagę konieczność zapewnienia
sfinansowania zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i
unieszkodliwiania zużytego sprzętu.

Art. 20.
1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w terminie do 30 kwietnia roku
następującego po roku, w którym wniesiono zabezpieczenie finansowe, o którym
mowa w art. 18 ust. 1, dokonuje rozliczenia tego zabezpieczenia.
2. W razie stwierdzenia, że wprowadzający sprzęt nie sfinansował zbierania,
przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, lub unieszkodliwiania zużytego
sprzętu, o którym mowa w art. 18 ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska
orzeka, w drodze decyzji, o przeznaczeniu na sfinansowanie tych działań
środków pochodzących z zabezpieczenia finansowego wniesionego przez tego
wprowadzającego sprzęt.
3. Jeżeli wprowadzający sprzęt sfinansował zbieranie, przetwarzanie, odzysk, w
tym recykling, i unieszkodliwianie zużytego sprzętu, o którym mowa w art. 18
ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska orzeka, w drodze decyzji, o
zwrocie zabezpieczenia finansowego wniesionego przez tego wprowadzającego
sprzęt.

Rozdział 4
Obowiązki wprowadzającego sprzęt

Art. 21.
Wprowadzający sprzęt jest obowiązany umieszczać numer rejestrowy na fakturach i
innych dokumentach sporządzanych w związku z wykonywaniem działalności
gospodarczej.

Art. 22.
1. Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany
dołączyć do tego sprzętu informację dotyczącą:
1) zakazu umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami, wraz z wy
jaśnieniem znaczenia oznakowania, którego wzór jest określony w załączniku
nr 3 do ustawy;
2) potencjalnych skutków dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z
obecności składników niebezpiecznych w sprzęcie;
3) masy sprzętu.
2. Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany
informować o:
1) systemie zbierania zużytego sprzętu;
2) roli, jaką gospodarstwo domowe spełnia w przyczynianiu się do ponownego
użycia i odzysku, w tym recyklingu, zużytego sprzętu.

Art. 23.
1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do umieszczenia na sprzęcie
oznakowania, którego wzór jest określony w załączniku nr 3 do ustawy.
2. Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1, powinno być umieszczone w sposób
wyraźny, czytelny i trwały.
3. Jeżeli jest to uzasadnione wielkością lub funkcją sprzętu, oznakowanie, o
którym mowa w ust. 1, może być umieszczone na opakowaniu zbiorczym, na
instrukcji użycia lub na gwarancji sprzętu.

Art. 24.
1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do sporządzenia i przedłożenia Głównemu
Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego
po kwartale, w którym nastąpiło wprowadzenie sprzętu, sprawozdania o ilości i
masie wprowadzonego sprzętu, z podziałem na grupy i rodzaje sprzętu,
określone w załączniku nr 1 do ustawy, z wyszczególnieniem danych o rodzaju i
masie baterii i akumulatorów stosowanych na potrzeby działania sprzętu.
2. W przypadku zakończenia działalności wprowadzający sprzęt składa
sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia trwałego
zaprzestania wykonywania tej działalności.
3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór
sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, oraz sposób jego przekazywania,
kierując się potrzebą ujednolicenia formy sprawozdania, ułatwiania jego
przekazywania oraz zidentyfikowania wprowadzającego sprzęt.

Art. 25.
1. Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych może przekazać
sprzedawcom detalicznym i sprzedawcom hurtowym informację o wysokości kosztów
gospodarowania odpadami, obejmujących koszty zbierania, przetwarzania,
recyklingu albo innego niż recykling procesu odzysku i unieszkodliwiania
zużytego sprzętu.
2. Koszty gospodarowania odpadami, o których mowa w ust. 1, mogą zostać
uwidocznione jako oddzielny element ceny wprowadzonego sprzętu.

Art. 26.
1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do opracowania, przeznaczonej dla
prowadzących zakłady przetwarzania, informacji dotyczącej ponownego użycia i
przetwarzania zużytego sprzętu, w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia
nowego typu sprzętu.
2. Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać w szczególności:
1) określenie części składowych sprzętu, które mogą być przeznaczone do
ponownego użycia;
2) wskazanie umiejscowienia w sprzęcie składników niebezpiecznych, materia
łów i części składowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy, które
powinny zostać usunięte z tego sprzętu.
3. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do przekazania prowadzącemu zakład
przetwarzania informacji, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia
złożenia wniosku o udzielenie informacji.
4. Informacja, o której mowa w ust. 1, jest sporządzana w formie pisemnej albo
w formie elektronicznej na informatycznym nośniku danych w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne i jest przeznaczona wyłącznie dla
prowadzącego zakład przetwarzania.
5. Udostępnianie informacji, o której mowa w ust. 1, przez prowadzącego zakład
przetwarzania jest zabronione.

Art. 27.
Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany do
zorganizowania i sfinansowania odbierania od prowadzących punkty zbierania
zużytego sprzętu, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania
zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych.

Art. 28.
Wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany do
zapewnienia zbierania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych,
jeżeli ten sprzęt powstał ze sprzętu wprowadzonego na terytorium kraju:
1) po dniu 13 sierpnia 2005 r. � obowiązek dotyczy wprowadzającego sprzęt w
stosunku do sprzętu, który został przez niego wprowadzony;
2) do dnia 13 sierpnia 2005 r. � obowiązek dotyczy wprowadzającego sprzęt
tej samej grupy określonej w załączniku nr 1 do ustawy, proporcjonalnie do
jego udziału w masie wprowadzonego sprzętu.

Art. 29.
Wprowadzający sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw domowych jest
obowiązany do zorganizowania i sfinansowania zbierania, przetwarzania, odzysku,
w tym recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego od
użytkowników innych niż gospodarstwa domowe:
1) powstałego ze sprzętu wprowadzonego przez niego na terytorium kraju po
dniu 13 sierpnia 2005 r.;
2) powstałego ze sprzętu wprowadzonego przez niego na terytorium kraju do
dnia 13 sierpnia 2005 r., jeżeli zużyty sprzęt jest zastępowany przez
sprzęt tego samego rodzaju co sprzęt dostarczony przez tego
wprowadzającego, przy czym finansowanie zbierania, przetwarzania, odzysku,
w tym recyklingu, i unieszkodliwiania tego sprzętu może być również
ponoszone przez jego użytkownika w zakresie określonym w umowie zawartej
pomiędzy wprowadzającym sprzęt i użytkownikiem.

Art. 30.
1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do osiągnięcia następujących poziomów:
1) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu ujętego w grupach 1 i 10
określonych w załączniku nr 1 do ustawy:
a) odzysku � 80% masy zużytego sprzętu oraz
b) recyklingu części składowych, materiałów i substancji pochodzących ze
zużytego sprzętu � 75% masy zużytego sprzętu;
2) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu ujętego w grupach 3 i 4
określonych w załączniku nr 1 do ustawy:
a) odzysku � 75% masy zużytego sprzętu oraz
b) recyklingu części składowych, materiałów i substancji pochodzących ze
zużytego sprzętu � 65% masy zużytego sprzętu;
3) dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu ujętego w grupach 2, 5-7 i 9
określonych w załączniku nr 1 do ustawy:
a) odzysku � 70% masy zużytego sprzętu oraz
b) recyklingu części składowych, materiałów i substancji pochodzących ze
zużytego sprzętu � 50% masy zużytego sprzętu;
4) dla zużytych gazowych lamp wyładowczych � recyklingu części składowych,
materiałów i substancji pochodzących ze zużytych lamp wyładowczych w
wysokości 80% masy tych zużytych lamp.
2. Do masy odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi wlicza się:
1) masę zużytego sprzętu przekazanego do ponownego użycia;
2) masę części składowych pochodzących ze zużytego sprzętu przekazanych do
ponownego użycia.
3. Przez masę zużytego sprzętu, o której mowa w ust. 1, należy rozumieć masę
zużytego sprzętu zebranego i przekazanego do prowadzącego zakład
przetwarzania wpisanego do rejestru, o którym mowa w art. 6.
4. Przy obliczaniu poziomów odzysku zużytego sprzętu do odzysku zalicza się
procesy odzysku oznaczone jako R1-R9 w załączniku nr 5 do ustawy z dnia 27
kwietnia 2001 r. o odpadach.
5. Przy obliczaniu poziomów recyklingu zużytego sprzętu do recyklingu zalicza
się procesy odzysku oznaczone jako R2 - R9 w załączniku nr 5 do ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
6. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze
rozporządzenia, sposoby obliczania poziomów odzysku i recyklingu zużytego
sprzętu, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ułatwienia obliczania
tych poziomów.

Art. 31.
1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do sporządzenia i przedłożenia Głównemu
Inspektorowi Ochrony Środowiska:
1) do 30 dnia miesiąca następującego po kwartale, sprawozdania o masie
zużytego sprzętu zebranego, poddanego przetwarzaniu, odzyskowi, w tym
recyklingowi, oraz unieszkodliwianiu;
2) do dnia 31 marca po roku, w którym nastąpiło zebranie lub odzysk, w tym
recykling, zużytego sprzętu, sprawozdania o osiągniętych poziomach
zbierania, odzysku i recyklingu zużytego sprzętu.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
wzory sprawozdań, o których mowa w ust. 1, oraz sposób ich przekazywania,
kierując się potrzebą ujednolicenia formy sprawozdań, ułatwiania ich
przekazywania oraz zidentyfikowania wprowadzającego sprzęt.

Art. 32.
1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do prowadzenia dodatkowej ewidencji
obejmującej informacje dotyczące ilości i masy wprowadzonego sprzętu.
2. Wprowadzający sprzęt oblicza osiągnięte poziomy odzysku i recyklingu
zużytego sprzętu na podstawie dodatkowej ewidencji, o której mowa w ust. 1,
oraz zaświadczeń o zużytym sprzęcie, o których mowa w art. 50 ust. 1.
3. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do przechowywania dodatkowej ewidencji,
o której mowa w ust. 1, oraz zaświadczeń o zużytym sprzęcie, o których mowa w
art. 50 ust. 1, przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego
dotyczą.

Art. 33.
1. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany zapewnić sieć zakładów przetwarzania o
zdolnościach przetwórczych umożliwiających przetworzenie zebranego zużytego
sprzętu, obejmującą terytorium kraju.
2. Wprowadzający sprzęt zapewnia sieć zakładów przetwarzania, o której mowa w
ust. 1, na podstawie umów z prowadzącymi zakłady przetwarzania wpisanymi do
rejestru, o którym mowa w art. 6.
3. Wprowadzający sprzęt w przypadku:
1) cofnięcia decyzji w zakresie gospodarki odpadami przedsiębiorcy
prowadzącemu zakład przetwarzania,
2) rozwiązania lub wygaśnięcia umowy, o której mowa w ust. 2
- jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy od dnia cofnięcia decyzji lub
rozwiązania lub wygaśnięcia umowy, zapewnić realizację obowiązku, o którym
mowa w ust. 1.
4. Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do sporządzenia i przedłożenia Głównemu
Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 31 marca każdego roku,
wykazu zakładów przetwarzania, które tworzyły jego sieć zakładów
przetwarzania, zawierającego:
1) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres;
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada;
3) REGON, o ile taki posiada;
4) adresy zakładów przetwarzania;
5) numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu, określone w
załączniku nr 1 do ustawy, z którego powstał przyjmowany przez
prowadzącego zakład przetwarzania zużyty sprzęt;
6) informację o zdolnościach przetwórczych zakładów przetwarzania;
7) wskazanie, na jaki okres zawarto umowy z prowadzącymi zakłady
przetwarzania.
5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór
wykazu, o którym mowa w ust. 4, oraz sposób jego przekazywania, kierując się
potrzebą ujednolicenia formy wykazów, ułatwiania ich przekazywania oraz
zidentyfikowania wprowadzającego sprzęt.

Art. 34.
Wprowadzający sprzęt określony w grupie 5, rodzaje 2-5, w załączniku nr 1 do
ustawy jest obowiązany do przekazania, w drodze umowy, organizacji odzysku
sprzętu elektrycznego i elektronicznego obowiązków określonych w ustawie, z
wyłączeniem obowiązków, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 4, 7 i
8, art. 9 ust. 2 i 3, art. 13 ust. 1, art. 21-23, art. 25 i art. 26.

Rozdział 5
Obowiązki użytkownika sprzętu

Art. 35.
Użytkownik sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych jest obowiązany do
oddania zużytego sprzętu zbierającemu zużyty sprzęt.

Art. 36.
Zabrania się umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami.

Rozdział 6
Obowiązki zbierającego zużyty sprzęt

Art. 37.
Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do:
1) selektywnego zbierania zużytego sprzętu;
2) nieodpłatnego przyjmowania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw
domowych, z zastrzeżeniem art. 42 ust. 1.

Art. 38.
Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany przekazać zebrany zużyty sprzęt
prowadzącemu zakład przetwarzania wpisanemu do rejestru, o którym mowa w art. 6.

Art. 39.
1. Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany przekazać wójtowi, burmistrzowi
albo prezydentowi miasta, na terenie którego działa, w terminie 30 dni od
dnia podjęcia działalności, informację zawierającą:
1) firmę, oznaczenie siedziby i adres albo imię, nazwisko i adres
zbierającego zużyty sprzęt;
2) adresy punktów zbierania zużytego sprzętu, w tym punktów sprzedaży
sprzętu.
2. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 1, zbierający zużyty sprzęt
jest obowiązany poinformować o tym wójta, burmistrza albo prezydenta miasta,
na terenie którego działa, w terminie 30 dni od dnia nastąpienia zmiany.
3. Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany poinformować wójta, burmistrza albo
prezydenta miasta, na terenie którego działa, o zakończeniu działalności, w
terminie 30 dni od dnia trwałego zaprzestania jej wykonywania.

Art. 40.
1. Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do sporządzenia i przedłożenia
Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do 30 dnia miesiąca
następującego po kwartale, w którym nastąpiło zebranie zużytego sprzętu, spra
wozdania o masie zebranego i przekazanego do prowadzącego zakład
przetwarzania zużytego sprzętu.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór
sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, oraz sposób jego przekazywania,
kierując się potrzebą ujednolicenia formy sprawozdania, ułatwiania jego prze
kazywania oraz zidentyfikowania zbierającego zużyty sprzęt.

Art. 41.
Sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy sprzętu przeznaczonego dla
gospodarstw domowych są obowiązani do:
1) informowania, w sposób określony w art. 25 ust. 2, dokonujących zakupu
sprzętu o wysokości kosztów, o których mowa w art. 25 ust. 1, jeżeli taką
informację uzyskali od wprowadzającego sprzęt;
2) umieszczenia w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego
sprzętu;
3) sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych wraz z
dołączoną informacją, o której mowa w art. 22 ust. 1, i oznakowanego
zgodnie z art. 23.

Art. 42.
1. Sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy są obowiązani przy sprzedaży
sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych do nieodpłatnego przyjęcia
zużytego sprzętu w ilości nie większej niż sprzedawany nowy sprzęt, jeżeli
zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju.
2. Sprzedawca detaliczny jest obowiązany do nieodpłatnego przekazania
przyjętego zużytego sprzętu, o którym mowa w ust. 1, prowadzącemu zakład
przetwarzania lub sprzedawcy hurtowemu.
3. Sprzedawca hurtowy jest obowiązany do nieodpłatnego przekazania przyjętego
zużytego sprzętu, o którym mowa w ust. 1, prowadzącemu zakład przetwarzania.

Rozdział 7
Obowiązki prowadzącego zakład przetwarzania

Art. 43.
Prowadzący zakład przetwarzania powinien zapewniać bezpieczne dla środowiska i
zdrowia ludzi przetwarzanie zużytego sprzętu oraz powstających z niego odpadów.

Art. 44.
Prowadzący zakład przetwarzania po przyjęciu zużytego sprzętu jest obowiązany do
usunięcia niezwłocznie składników niebezpiecznych, materiałów i części
składowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy.

Art. 45.
Miejsce, w którym prowadzący zakład przetwarzania magazynuje zużyty sprzęt,
powinno być wyposażone w:
1) nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do usuwania wycieków,
separatorem cieczy oraz odstojnikiem i odolejaczem, o ile w czasie
magazynowania może nastąpić wyciek;
2) zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych;
3) zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osobom postronnym.

Art. 46.
Zakład przetwarzania powinien być wyposażony w:
1) urządzenie ważące do ustalenia masy odpadów;
2) magazyn na zdemontowane części składowe przeznaczone do ponownego użycia;
3) pojemniki do magazynowania baterii, kondensatorów zawierających PCB w
rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 12 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o
odpadach oraz innych odpadów zawierających składniki niebezpieczne, o ile
w procesie przetwarzania powstają takie odpady;
4) nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do usuwania wycieków,
separatorem cieczy oraz odstojnikiem i odolejaczem, o ile w procesie
przetwarzania może nastąpić wyciek;
5) urządzenia zapewniające oczyszczenie wód opadowych i roztopowych w stop
niu określonym w art. 41, 45 i 45a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. � Prawo
wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229, z późn. zm.)[7].

Art. 47.
Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany przekazywać odpady powstałe w
wyniku przetworzenia zużytego sprzętu prowadzącemu działalność w zakresie
recyklingu lub prowadzącemu działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku, wpisanym do rejestru, o którym mowa w art. 6.

Art. 48.
1. Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany podać we wniosku o wydanie
decyzji w zakresie gospodarki odpadami lub w informacji o wytwarzanych
odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, o których
mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, numer i nazwę grupy
oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu, określone w załączniku nr 1 do ustawy, z
którego powstaje przetwarzany przez niego zużyty sprzęt.
2. W decyzjach, o których mowa w ust. 1, podaje się numer i nazwę grupy oraz
numer i nazwę rodzaju sprzętu, określone w załączniku nr 1 do ustawy.

Art. 49.
Prowadzący zakład przetwarzania w dokumentach sporządzanych na potrzeby
ewidencji odpadów i w zbiorczych zestawieniach danych, o których mowa w art. 36
i 37 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, jest obowiązany podać numer i
nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu, określone w załączniku nr 1 do
ustawy, z którego powstał przetwarzany przez niego zużyty sprzęt.

Art. 50.
1. Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany, w terminie 20 dni po
upływie kwartału, wydać wprowadzającemu sprzęt, z którym zawarł umowę
dotyczącą przetwarzania odpadów, zaświadczenie o zużytym sprzęcie zawierające
następujące informacje:
1) numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;
2) numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;
3) numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling
procesów odzysku;
4) firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego zakład przetwarzania;
5) firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie
recyklingu;
6) firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie
innych niż recykling procesów odzysku;
7) firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie
unieszkodliwiania;
8) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład przetwarzania, o
ile taki posiada;
9) REGON prowadzącego zakład przetwarzania, o ile taki posiada;
10) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie
recyklingu, o ile taki posiada;
11) REGON prowadzącego działalność w zakresie recyklingu, o ile taki posiada;
12) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie
innych niż recykling procesów odzysku, o ile taki posiada;
13) REGON prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku, o ile taki posiada;
14) numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu określone w
załączniku nr 1 do ustawy, z którego powstaje przetwarzany przez niego
zużyty sprzęt ;
15) oznaczenie procesu recyklingu, z podaniem typu procesu określonego w
załączniku nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach;
16) oznaczenie innego niż recykling procesu odzysku, z podaniem typu procesu
określonego w załączniku nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o
odpadach;
17) oznaczenie procesu unieszkodliwiania, z podaniem typu procesu określonego
w załączniku nr 6 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach;
18) masę zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania;
19) masę zużytego sprzętu przekazanego do ponownego użycia;
20) masę części składowych pochodzących ze zużytego sprzętu przekazanych do
ponownego użycia;
21) masę przetworzonego zużytego sprzętu;
22) masę odpadów wyeksportowanych w celu poddania procesom odzysku, w tym
recyklingu, i unieszkodliwiania;
23) masę odpadów poddanych wewnątrzwspólnotowej dostawie w celu poddania
procesom odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania;
24) masę odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu poddanych recyklingowi i
poddanych innym niż recykling procesom odzysku;
25) masę odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu poddanych
unieszkodliwianiu.
2. Prowadzący zakład przetwarzania sporządza zaświadczenie o zużytym sprzęcie w
trzech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje wprowadzający sprzęt,
drugi jest przekazywany Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, a trzeci
pozostaje u prowadzącego zakład przetwarzania.
3. Masę zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania ustala się na
podstawie kart przekazania odpadu.
4. Masę odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu poddanych recyklingowi i
poddanych innym niż recykling procesom odzysku ustala się odpowiednio na
podstawie zaświadczenia potwierdzającego recykling oraz zaświadczenia
potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku.
5. Masę odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu poddanych unieszkodliwianiu
ustala się na podstawie kart przekazania odpadu sporządzonych przez
prowadzącego zakład przetwarzania, potwierdzonych przez prowadzącego
działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów.
6. W przypadku eksportu odpadów w celu poddania ich odzyskowi lub recyklingowi
przedsiębiorca prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany przekazać
wprowadzającemu sprzęt pisemne oświadczenie, że odzysk lub recykling odbywa
się w instalacjach spełniających takie same wymagania jak określone dla
instalacji eksploatowanych na terytorium kraju.
7. Zaświadczenia o zużytym sprzęcie i oświadczenia, o których mowa w ust. 6,
mogą być wydawane wyłącznie przez prowadzącego zakład przetwarzania,
wpisanego do rejestru, o którym mowa w art. 6.
8. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór
zaświadczenia o zużytym sprzęcie oraz sposób jego przekazywania, kierując się
potrzebą ujednolicenia danych zawartych w zaświadczeniu i formy zaświadczenia
oraz ułatwienia jego przekazywania.

Art. 51.
1. Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany do sporządzenia i
przedłożenia Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do 30 dnia
miesiąca następującego po kwartale, w którym nastąpiło przetwarzanie zużytego
sprzętu, sprawozdania zawierającego informacje o:
1) masie przyjętego przez prowadzącego zakład przetwarzania sprzętu, z
którego powstał zużyty sprzęt, wraz z podaniem numeru i nazwy grupy oraz
numeru i nazwy rodzaju tego sprzętu określonych w załączniku nr 1 do
ustawy;
2) rodzajach i masie odpadów powstałych z przetworzenia zużytego sprzętu,
przekazanych prowadzącemu działalność w zakresie recyklingu, prowadzącemu
działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku i
prowadzącemu działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór
sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, oraz sposób jego przekazywania,
kierując się potrzebą ujednolicenia formy sprawozdania, ułatwiania jego
przekazywania oraz zidentyfikowania prowadzącego zakład przetwarzania.

Art. 52.
Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany przechowywać zaświadczenia o
zużytym sprzęcie, zaświadczenia potwierdzające recykling, zaświadczenia
potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku oraz sprawozdania, o których
mowa w art. 51 ust. 1, przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego
dotyczą te zaświadczenia i sprawozdania.

Rozdział 8
Obowiązki prowadzącego działalność w zakresie recyklingu oraz prowadzącego
działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku

Art. 53.
1. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu jest obowiązany wydać
zaświadczenie potwierdzające recykling na wniosek prowadzącego zakład
przetwarzania przekazującego odpady do recyklingu, w terminie do 10 dnia
miesiąca następującego po kwartale, w którym dokonał recyklingu.
2. Zaświadczenie potwierdzające recykling zawiera:
1) numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;
2) numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie recyklingu;
3) firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego zakład przetwarzania;
4) firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie
recyklingu;
5) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład przetwarzania, o
ile taki posiada;
6) REGON prowadzącego zakład przetwarzania, o ile taki posiada;
7) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie
recyklingu, o ile taki posiada;
8) REGON prowadzącego działalność w zakresie recyklingu, o ile taki posiada;
9) kod i nazwę rodzaju oraz masę przyjmowanych do recyklingu odpadów;
10) oznaczenie procesu recyklingu, z podaniem typu procesu określonego w
załączniku nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
3. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu sporządza zaświadczenie
potwierdzające recykling w trzech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje
prowadzący zakład przetwarzania przekazujący odpady do recyklingu, drugi jest
przekazywany Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, a trzeci pozostaje u
prowadzącego działalność w zakresie recyklingu.
4. Zaświadczenia potwierdzające recykling mogą być wydawane wyłącznie przez
prowadzącego działalność w zakresie recyklingu wpisanego do rejestru, o
którym mowa w art. 6.
5. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu jest obowiązany przechowywać
zaświadczenia potwierdzające recykling oraz sprawozdania, o których mowa w
art. 56 ust. 1, przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego
dotyczą te zaświadczenia i sprawozdania.

Art. 54.
1. Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku jest
obowiązany wydać zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy
odzysku na wniosek prowadzącego zakład przetwarzania przekazującego odpady do
innych niż recykling procesów odzysku, w terminie do 10 dnia miesiąca
następującego po kwartale, w którym dokonał innych niż recykling procesów
odzysku.
2. Zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku zawiera:
1) numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania;
2) numer rejestrowy prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling
procesów odzysku;
3) firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego zakład przetwarzania;
4) firmę, oznaczenie siedziby i adres prowadzącego działalność w zakresie
innych niż recykling procesów odzysku;
5) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład przetwarzania, o
ile taki posiada;
6) REGON prowadzącego zakład przetwarzania, o ile taki posiada;
7) numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego działalność w zakresie
innych niż recykling procesów odzysku, o ile taki posiada;
8) REGON prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku, o ile taki posiada;
9) kod i nazwę rodzaju oraz masę przyjmowanych do innych niż recykling
procesów odzysku odpadów;
10) oznaczenie innego niż recykling procesu odzysku, z podaniem typu procesu
określonego w załączniku nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o
odpadach.
3. Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku
sporządza zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku w
trzech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje prowadzący zakład
przetwarzania przekazujący odpady do innych niż recykling procesów odzysku,
drugi jest przekazywany Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, a trzeci
pozostaje u prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku.
4. Zaświadczenia potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku mogą być
wydawane wyłącznie przez prowadzącego działalność w zakresie innych niż
recykling procesów odzysku wpisanego do rejestru, o którym mowa w art. 6.
5. Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku jest
obowiązany przechowywać zaświadczenia potwierdzające inne niż recykling
procesy odzysku oraz sprawozdania, o których mowa w art. 56 ust. 1, przez 5
lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą te zaświadczenia
i sprawozdania.

Art. 55.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia
potwierdzającego recykling oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego inne niż
recykling procesy odzysku, kierując się potrzebą ujednolicenia danych zawartych
w zaświadczeniach i formy zaświadczeń oraz ułatwienia ich przekazywania.

Art. 56.
1. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu oraz prowadzący działalność w
zakresie innych niż recykling procesów odzysku są obowiązani do sporządzenia
i przedłożenia Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie do 30
dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym nastąpił odpowiednio
recykling lub inny niż recykling proces odzysku zużytego sprzętu,
sprawozdania o masie przyjętych oraz poddanych odpowiednio recyklingowi lub
innym niż recykling procesom odzysku odpadów pochodzących ze zużytego
sprzętu.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
wzory sprawozdań, o których mowa w ust. 1, oraz sposób ich przekazywania,
kierując się potrzebą ujednolicenia formy sprawozdań, ułatwiania ich
przekazywania oraz zidentyfikowania prowadzącego działalność w zakresie
recyklingu oraz prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling
procesów odzysku.

Rozdział 9
Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

Art. 57.
1. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest spółką
akcyjną utworzoną przez wprowadzających sprzęt lub reprezentujące ich związki
pracodawców lub izby gospodarcze w celu realizacji określonych w ustawie
obowiązków przejętych na podstawie umów od wprowadzających sprzęt, z
zastrzeżeniem ust. 3.
2. Akcjonariuszami organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego
mogą być wyłącznie podmioty, o których mowa w ust. 1.
3. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie może przejąć
obowiązków, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 4, 7 i 8, art. 9
ust. 2 i 3, art. 13 ust. 1, art. 21-23, art. 25 i art. 26.

Art. 58.
1. Przedmiotem działania organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego jest wyłącznie działalność związana z organizowaniem,
zarządzaniem lub prowadzeniem przedsięwzięć związanych ze zbieraniem,
przetwarzaniem, recyklingiem i innymi niż recykling procesami odzysku oraz
unieszkodliwianiem zużytego sprzętu, w tym edukacja ekologiczna.
2. Firma organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawiera
oznaczenie "organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego".

Art. 59.
1. Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego powinien wynosić nie mniej niż 5 000 000 zł i nie może być
zebrany w drodze subskrypcji otwartej.
2. Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego powinien być pokryty w całości wkładami pieniężnymi przed
złożeniem wniosku o zarejestrowanie organizacji odzysku sprzętu elektrycznego
i elektronicznego w Krajowym Rejestrze Sądowym.
3. Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego nie może pochodzić z pożyczki lub kredytu ani być obciążony w
jakikolwiek inny sposób.
4. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana
do utrzymywania kapitału własnego w wysokości co najmniej połowy minimalnego
kapitału zakładowego, o którym mowa w ust. 1.
5. Akcje organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego mogą być
wyłącznie akcjami imiennymi i nie mogą być zamienione na akcje na okaziciela.
6. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie może wydawać
akcji uprzywilejowanych.

Art. 60.
Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana
złożyć Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, w terminie 14 dni od dnia
zarejestrowania, kopię statutu i odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.

Art. 61.
1. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana
do zachowania w tajemnicy wszelkich danych przekazanych jej przez
przedsiębiorców.
2. Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy
obowiązków informacyjnych organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego wynikających z niniejszej ustawy.

Art. 62.
Jeżeli wprowadzający sprzęt zakończył działalność gospodarczą, organizacja
odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, która przejęła od niego
obowiązki na podstawie umowy, jest obowiązana pokryć koszty zbierania,
przetwarzania, recyklingu i innych niż recykling procesów odzysku oraz
unieszkodliwiania zużytego sprzętu.

Art. 63.
1. W przypadku otwarcia likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizacji odzysku
sprzętu elektrycznego i elektronicznego obowiązki ponownie obciążają
wprowadzającego sprzęt w stosunku do masy sprzętu wprowadzonego przez niego
na terytorium kraju od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu
otwarcia likwidacji lub ogłoszenia upadłości. Od pierwszego dnia miesiąca
następującego po dniu otwarcia upadłości wygasają umowy, o których mowa w
art. 57 ust. 1, zawarte z tą organizacją.
2. Wprowadzający sprzęt, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do złożenia
sprawozdań, o których mowa w art. 24 ust. 1 i art. 31 ust. 1, za okres od
dnia wygaśnięcia umowy z organizacją, o której mowa w ust. 1, do końca roku
kalendarzowego lub do dnia przejęcia obowiązków przez inną organizację
odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

Rozdział 10
Opłata produktowa

Art. 64.
1. Rozliczenie wykonania obowiązków, o których mowa w art. 30 ust. 1, następuje
na koniec roku kalendarzowego.
2. Wprowadzający sprzęt i organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego, o której mowa w art. 57 ust. 1, którzy nie wykonali
obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 1, są obowiązani do wpłacania opłaty
produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego:
1) poziomu odzysku,
2) poziomu recyklingu
- dla każdej grupy sprzętu określonej w załączniku nr 1 do ustawy.

Art. 65.
1. Podstawę obliczenia opłaty produktowej stanowi masa w kilogramach zużytego
sprzętu.
2. Należną opłatę produktową oblicza się jako iloczyn stawki opłaty produktowej
i różnicy pomiędzy wymaganym a osiągniętym poziomem odpowiednio odzysku albo
recyklingu zużytego sprzętu.

Art. 66.
1. Stawka opłaty produktowej wynosi:
1) dla grupy 5 rodzaje 2-5 sprzętu określonych w załączniku nr 1 do ustawy �
od 4 zł do 20 zł za kilogram;
2) dla pozostałych grup sprzętu określonych w załączniku nr 1 do ustawy � od
0 zł do 2 zł za kilogram.
2. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw finansów publicznych, określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
stawki opłat produktowych, kierując się kosztami zbierania, odzysku i
recyklingu zużytego sprzętu dla poszczególnych rodzajów sprzętu.

Art. 67.
1. Wprowadzający sprzęt i organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i
elektronicznego są obowiązani do sporządzenia i przedłożenia Głównemu
Inspektorowi Ochrony Środowiska rocznego sprawozdania, zawierającego odrębnie
dla poszczególnych rodzajów sprzętu określonych w załączniku nr 1 do ustawy
informację o wysokości należnej opłaty produktowej, do dnia 31 marca roku
kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór
rocznego sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, oraz sposób jego
przekazywania, kierując się potrzebą ujednolicenia formy sprawozdania,
ułatwienia jego przekazywania oraz zidentyfikowania wprowadzającego sprzęt i
organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

Art. 68.
1. Obowiązek obliczenia należnej opłaty produktowej powstaje na koniec roku
kalendarzowego.
2. Należna opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy
wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej do dnia 31
marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy.
3. Jeżeli łączna wysokość opłaty produktowej za daną grupę sprzętu określoną w
załączniku nr 1 do ustawy nie przekracza 50 zł, należnej opłaty produktowej
nie wpłaca się.

Art. 69.
1. W razie stwierdzenia, że wprowadzający sprzęt lub organizacja odzysku
sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie dokonali wpłaty opłaty
produktowej albo dokonali wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny
Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której ustala wysokość
należnej opłaty produktowej.
2. W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1, w terminie 14 dni
od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony
Środowiska określi, w drodze decyzji, dodatkową opłatę produktową w wysokości
odpowiadającej 50% kwoty niewpłaconej należnej opłaty produktowej.
3. Do należności z tytułu opłat produktowych stosuje się odpowiednio przepisy
działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. � Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
2005 r. Nr 8, poz. 60, Nr 85, poz. 727 i Nr 86, poz. 732), z wyłączeniem art.
67, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspekto
rowi Ochrony Środowiska.

Rozdział 11
Przepisy karne i kary pieniężne

Art. 70.
Kto, wbrew przepisowi art. 5, przeprowadza demontaż zużytego sprzętu poza
zakładem przetwarzania,
podlega karze grzywny.

Art. 71.
Kto, wbrew przepisom art. 7, art. 8 ust. 4 i 5 lub art. 13 ust. 1 i 2, nie
składa wniosku o wpis do rejestru, wniosku o zmianę wpisu do rejestru albo
wniosku o wykreślenie z rejestru albo składa wnioski nierzetelne,
podlega karze grzywny.

Art. 72.
Kto, prowadząc działalność w zakresie wprowadzania sprzętu:
1) wbrew przepisowi art. 21, nie umieszcza numeru rejestrowego na fakturze,
2) wbrew przepisowi art. 22 ust. 1, nie dołącza wymaganych informacji do
sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych,
3) wbrew przepisom art. 23, nie oznakowuje sprzętu oznakowaniem, którego
wzór jest określony w załączniku nr 3 do ustawy,
4) wbrew przepisom art. 24 ust. 1 i 2, nie składa sprawozdania o ilości i
masie wprowadzonego sprzętu albo składa sprawozdanie nierzetelne,
5) wbrew przepisowi art. 26 ust. 3, nie przekazuje prowadzącemu zakład
przetwarzania informacji dotyczących ponownego użycia i przetwarzania
zużytego sprzętu,
6) wbrew przepisowi art. 27, nie organizuje lub nie finansuje odbierania,
przetwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania zużytego sprzętu pochodzącego
z gospodarstw domowych,
7) wbrew przepisowi art. 31 ust. 1, nie składa sprawozdania o masie zużytego
sprzętu zebranego, poddanego przetwarzaniu, odzyskowi, w tym recyklingowi,
i unieszkodliwianiu lub sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania,
odzysku i recyklingu albo składa sprawozdania nierzetelne
- podlega karze grzywny.

Art. 73.
Kto, wbrew przepisowi art. 35, nie oddaje zużytego sprzętu pochodzącego z
gospodarstw domowych zbierającemu zużyty sprzęt,
podlega karze grzywny.

Art. 74.
Kto, wbrew zakazowi określonemu w art. 36, umieszcza zużyty sprzęt łącznie z
innymi odpadami,
podlega karze grzywny.

Art. 75.
Kto, prowadząc działalność w zakresie zbierania zużytego sprzętu:
1) wbrew przepisowi art. 37 pkt 1, nie prowadzi selektywnego zbierania
zużytego sprzętu,
2) wbrew przepisowi art. 37 pkt 2, nie przyjmuje zużytego sprzętu
pochodzącego z gospodarstw domowych albo przyjmuje taki sprzęt odpłatnie,
3) wbrew przepisowi art. 40 ust. 1, nie składa sprawozdania o masie zebra
nego i przekazanego do zakładu przetwarzania zużytego sprzętu albo składa
sprawozdanie nierzetelne
- podlega karze grzywny.

Art. 76.
Kto, prowadząc sprzedaż sprzętu:
1) wbrew przepisowi art. 41 pkt 2, nie umieszcza w punkcie sprzedaży
informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu,
2) wbrew przepisowi art. 41 pkt 3, sprzedaje sprzęt przeznaczony dla
gospodarstw domowych bez dołączonej informacji, o której mowa w art. 22
ust. 1, lub nieoznakowany zgodnie z art. 23,
3) wbrew przepisowi art. 42 ust. 1, nie przyjmuje zużytego sprzętu przy
sprzedaży nowego sprzętu albo przyjmuje zużyty sprzęt odpłatnie,
4) wbrew przepisowi art. 42 ust. 2, nie przekazuje zużytego sprzętu
prowadzącemu zakład przetwarzania lub sprzedawcy hurtowemu,
5) wbrew przepisowi art. 42 ust. 3, nie przekazuje zużytego sprzętu
prowadzącemu zakład przetwarzania
- podlega karze grzywny.

Art. 77.
Kto, prowadząc zakład przetwarzania:
1) wbrew przepisowi art. 44, nie usuwa składników niebezpiecznych,
materiałów lub części składowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy,
2) wbrew przepisowi art. 47, nie przekazuje odpadów powstałych w wyniku
przetwarzania zużytego sprzętu prowadzącemu działalność w zakresie
recyklingu, prowadzącemu działalność w zakresie innych niż recykling
procesów odzysku lub prowadzącemu działalność w zakresie unieszkodliwiania
odpadów,
3) wbrew przepisowi art. 50 ust. 2, nie przekazuje zaświadczeń o zużytym
sprzęcie albo sporządza zaświadczenia nierzetelne,
4) wbrew przepisowi art. 51 ust. 1, nie składa sprawozdania o masie przy
jętego zużytego sprzętu oraz o masie odpadów powstałych z przetworzenia
zużytego sprzętu albo składa sprawozdanie nierzetelne
- podlega karze grzywny.

Art. 78.
Kto, prowadząc działalność w zakresie recyklingu albo prowadząc działalność w
zakresie innych niż recykling procesów odzysku:
1) wbrew przepisowi art. 53 ust. 3, nie przekazuje zaświadczenia
potwierdzającego recykling albo sporządza zaświadczenie nierzetelne,
2) wbrew przepisowi art. 54 ust. 3, nie przekazuje zaświadczenia
potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku albo sporządza
zaświadczenie nierzetelne,
3) wbrew przepisowi art. 56 ust. 1, nie składa sprawozdania o masie przy
jętych oraz poddanych recyklingowi odpadów pochodzących ze zużytego
sprzętu lub sprawozdania o masie przyjętych oraz poddanych innemu niż
recykling procesowi odzysku odpadów pochodzących ze zużytego sprzętu albo
składa sprawozdania nierzetelne
- podlega karze grzywny.

Art. 79.
Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 70-78, następuje na zasadach
i w trybie określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Art. 80.
1. Kto wprowadza sprzęt, niebędąc wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 6,
podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 zł do 500 000 zł.
2. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, która przejęła,
w drodze umowy, obowiązki, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 31
ust. 1, i nie zrealizowała tych obowiązków,
podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 zł do 500 000 zł.
3. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, wymierza, w drodze decyzji,
wojewódzki inspektor ochrony środowiska.
4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, wnosi się na odrębny rachunek
bankowy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.
5. W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje
się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. �
Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem art. 67, z tym że uprawnienia organów
podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Rozdział 12
Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 81.
W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2002
r. Nr 112, poz. 982, z późn. zm.)[8] w art. 2 w ust. 1 po pkt 15a dodaje się pkt
15b w brzmieniu:
"15b) kontrola przestrzegania przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr ..., poz.
...), z wyjątkiem przepisów art. 41 pkt 2 i 3,".

Art. 82.
W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.)[9] w art. 23 w ust. 1 po pkt 16b
dodaje się pkt 16c w brzmieniu:
"16c) dodatkowej opłaty produktowej, o której mowa w art. 69 ust. 2 ustawy z
dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
(Dz. U. Nr ..., poz. ...), z tym że kosztem uzyskania przychodów są
poniesione opłaty, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 3 oraz art. 64 ust. 2
tej ustawy,".

Art. 83.
W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U.
z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm.)[10] w art. 16 w ust. 1 po pkt 19b dodaje
się pkt 19c w brzmieniu:
"19c) dodatkowej opłaty produktowej, o której mowa w art. 69 ust. 2 ustawy z
dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
(Dz. U. Nr ..., poz. ...), z tym że kosztem uzyskania przychodów są
poniesione opłaty, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 3 oraz art. 64 ust. 2
tej ustawy,".

Art. 84.
W ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach
(Dz. U. Nr 132, poz. 622, z późn. zm.)[11] w art. 3 w ust. 2 po pkt 6 dodaje się
pkt 6a w brzmieniu:
"6a) udostępniają mieszkańcom na stronie internetowej oraz w sposób
zwyczajowo przyjęty informację o znajdujących się na terenie gminy
zbierających zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny pochodzący z
gospodarstw domowych, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o
zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr �, poz. ...),
zawierającą:
a) firmę, oznaczenie siedziby i adres albo imię, nazwisko i adres
zbierającego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny,
b) adresy punktów zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i
elektronicznego, w tym punktów sprzedaży sprzętu elektrycznego i
elektronicznego.".

Art. 85.
W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r.
Nr 15, poz. 148, z późn. zm.)[12] w art. 18a:
a) w ust. 2 w pkt 13 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 14 w
brzmieniu:
"14) z opłat, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005
r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr ..., poz.
...).";
b) w ust. 6 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w
brzmieniu:
"4) sfinansowanie wydatków bieżących i inwestycyjnych związanych z
prowadzeniem rejestru, o którym mowa w art. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005
r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, oraz bazy danych o
sprzęcie i zużytym sprzęcie, o której mowa w art. 15 ust. 3 tej ustawy.".

Art. 86.
W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2001 r. Nr
4, poz. 25, z późn. zm.)[13] w art. 3 w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w
brzmieniu:
"2a) kontrola przestrzegania przez sprzedawców detalicznych i sprzedawców
hurtowych przepisów art. 41 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr ...,
poz. ...),".

Art. 87.
W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. � Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62,
poz. 627, z późn. zm.)[14] wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 401 po ust. 12 dodaje się ust. 12a i 12b w brzmieniu:
"12a. Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy są także
wpływy z opłat, o których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2 ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
(Dz. U. Nr ..., poz. ...), a także wpływy z kar pieniężnych wymierzanych
na podstawie art. 80 ust. 1 i 2 tej ustawy.
12b. Przychody, o których mowa w ust. 12a, Narodowy Fundusz przeznacza na
dofinansowanie działań w zakresie:
1) odzysku, w tym przetwarzania i recyklingu,
2) edukacji ekologicznej dotyczącej zagospodarowania,
3) rozwoju nowych technologii recyklingu,
4) zbierania,
5) unieszkodliwiania
- zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.";
2) w art. 402:
a) w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Zarząd województwa oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzą
wyodrębnione rachunki bankowe w celu gromadzenia i redystrybucji
wpływów, o których mowa w art. 401 ust. 1 i 12a.",
b) dodaje się ust. 8 i 9 w brzmieniu:
"8. Wpływy z opłat, o których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2, oraz
z kar pieniężnych, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29
lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym,
odpowiednio wojewódzkie fundusze, Główny Inspektor Ochrony Środowiska i
wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska przekazują na odrębny rachunek
bankowy Narodowego Funduszu, w terminie do końca następnego miesiąca po
upływie każdego kwartału.
9. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przed przekazaniem na rachunek
Narodowego Funduszu wpływów z opłat, o których mowa w art. 69 ust. 2
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i
elektronicznym, pomniejsza je o 10%, a kwotę uzyskaną z tytułu
pomniejszenia przeznacza na koszty egzekucji ustalonej należnej opłaty
produktowej oraz koszty weryfikacji ustalenia jej wysokości.";
3) w art. 415 po ust. 6a dodaje się ust. 6b i 6c w brzmieniu:
"6b. Do zadań zarządu wojewódzkiego funduszu należy także sporządzanie i
przekazywanie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska kwartalnych
informacji o przedsiębiorcach wpłacających opłaty, o których mowa w art.
64 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i
elektronicznym, z podaniem firmy, oznaczenia siedziby i adresu tych
przedsiębiorców oraz wysokości kwoty wpłaconej z tytułu danej opłaty,
w terminie do końca miesiąca po zakończeniu kwartału, którego dotyczą te
informacje.
6c. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także sporządzanie i
przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska zbiorczej
informacji o:
1) zgromadzonych wpływach z tytułu opłat, o których mowa w art. 64 ust. 2
i art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym, oraz kar pieniężnych, o których mowa w
art. 80 ust. 1 i 2 tej ustawy,
2) sposobie przeznaczania środków pochodzących z opłat, o których mowa w
art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym
sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, oraz kar pieniężnych, o których
mowa w art. 80 ust. 1 i 2 tej ustawy
- w terminie do dnia 30 czerwca następnego roku za poprzedni rok
kalendarzowy.".

Art. 88.
W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn.
zm.)[15] w art. 37 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a. Posiadacz odpadów prowadzący zakład przetwarzania, o którym mowa w
ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektro
nicznym (Dz. U. Nr ..., poz. ...), w zbiorczym zestawieniu danych, o
którym mowa w ust. 1, jest obowiązany zawrzeć następujące informacje:
1) numer rejestrowy,
2) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres,
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada,
4) adresy zakładów przetwarzania,
5) numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu elektrycznego i
elektronicznego, określone w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 29 lipca
2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, który przedsię
biorca prowadzący zakład przetwarzania zamierza przetwarzać.".

Art. 89.
W ustawie z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie
depozytowej (Dz. U. Nr 63, poz. 639, z późn. zm.)[16] wprowadza się następujące
zmiany:
1) w art. 14 w ust. 1 uchyla się pkt 5;
2) uchyla się art. 34;
3) w załączniku nr 3 uchyla się poz. 2;
4) w załączniku nr 4 uchyla się poz. 15.

Rozdział 13
Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 90.
1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 7
ust. 1, jest obowiązany złożyć wniosek o wpisanie do rejestru, o którym mowa
w art. 6, w terminie do dnia 30 września 2006 r.
2. Wprowadzający sprzęt, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany dołączyć do
wniosku informacje o ilości i masie wprowadzonego sprzętu w okresie od dnia 1
stycznia 2006 r. do dnia 30 czerwca 2006 r., z podziałem na grupy i rodzaje
sprzętu, określone w załączniku nr 1 do ustawy.

Art. 91.
Zbierający zużyty sprzęt przekażą wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta
informacje, o których mowa w art. 39 ust. 1, w terminie do dnia 30 września 2006
r.

Art. 92.
1. Prowadzący zakład przetwarzania jest obowiązany do dostosowania tego zakładu
do wymagań technicznych, o których mowa w art. 45 i 46, oraz wystąpienia z
wnioskiem o zmianę posiadanych decyzji związanych z gospodarką odpadami, w
terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Jeżeli prowadzący zakład przetwarzania nie wystąpi z wnioskiem, o którym
mowa w ust. 1, organ, który wydał decyzję w zakresie gospodarki odpadami,
może z urzędu, bez odszkodowania, stwierdzić wygaśnięcie tej decyzji.

Art. 93.
Wpływy z tytułu opłaty produktowej od wprowadzenia na rynek krajowy lamp
wyładowczych zgromadzone na rachunku Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i
Gospodarki Wodnej przeznacza się na dofinansowanie działań określonych w art.
401 ust. 12b ustawy, o której mowa w art. 87.

Art. 94.
Przepisów art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 41 pkt 1 i 3 nie stosuje się do sprzętu
wprowadzanego przed dniem 14 sierpnia 2005 r.

Art. 95.
Przepisy art. 25 stosuje się:
1) w przypadku sprzętu określonego w grupie 1 w załączniku nr 1 do ustawy �
do dnia 13 lutego 2013 r.;
2) w przypadku sprzętu określonego w grupach 2-10 w załączniku nr 1 do
ustawy - do dnia 13 lutego 2011 r.

Art. 96.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1) art. 18-20, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;
2) art. 6-14, art. 24, art. 31, art. 39, art. 40, art. 42, art. 51, art. 56,
art. 71, art. 72 pkt 4 i 7, art. 75 pkt 3, art. 76 pkt 3-5, art. 77 pkt 4,
art. 78 pkt 3, art. 80, art. 85 i art. 88, które wchodzą w życie z dniem 1
lipca 2006 r.;
3) art. 21, art. 33, art. 72 pkt 1 i art. 84, które wchodzą w życie z dniem
1 października 2006 r.;
4) art. 28, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3-6, art. 64-69, art. 82,
art. 83, art. 87, art. 89 i art. 93, które wchodzą w życie z dniem 1
stycznia 2008 r.;
5) art. 30 ust. 2 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.




Załączniki



_______________________________
[1] Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2002/96/WE z dnia
27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego
(Dz.Urz. UE L 37 z 13.02.2003, str. 34 i L 345 z 31.12.2003, str. 106).
Dane dotyczące aktu prawa Unii Europejskiej ogłoszonego przed dniem 1 maja 2004
r., zamieszczone w niniejszej ustawie, dotyczą ogłoszenia tego aktu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 20 lipca 1991 r. o
Inspekcji Ochrony Środowiska, ustawę z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
dochodowym od osób fizycznych, ustawę z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
dochodowym od osób prawnych, ustawę z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu
czystości i porządku w gminach, ustawę z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach
publicznych, ustawę z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej, ustawę
z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, ustawę z dnia 27
kwietnia 2001 r. o odpadach oraz ustawę z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach
przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie
produktowej i opłacie depozytowej.
[2] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz.
365, Nr 113, poz. 984 i Nr 199, poz. 1671, z 2003 r. Nr 7, poz. 78, z 2004 r.
Nr 96, poz. 959, Nr 116, poz. 1208 i Nr 191, poz. 1956 oraz z 2005 r. Nr 25,
poz. 202 i Nr 90, poz. 758.
[3] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz.
1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233,
poz. 1957, z 2003 r. Nr 46, poz. 392, Nr 80, poz. 717 i 721, Nr 162, poz.
1568, Nr 175, poz. 1693, Nr 190, poz. 1865 i Nr 217, poz. 2124, z 2004 r. Nr
19, poz. 177, Nr 49, poz. 464, Nr 70, poz. 631, Nr 91, poz. 875, Nr 92, poz.
880, Nr 96, poz. 959, Nr 121, poz. 1263, Nr 273, poz. 2703 i Nr 281, poz. 2784
oraz z 2005 r. Nr 25, poz. 202 i Nr 62, poz. 552.
[4] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 60, poz.
369 i Nr 121, poz. 770, z 2000 r. Nr 22, poz. 272, z 2001 r. Nr 100, poz. 1085
i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 7, poz. 78, z
2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 173, poz. 1808 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 729.
[5] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz.
1085, Nr 123, poz. 1350 i Nr 125, poz. 1367, z 2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr
142, poz. 1187, z 2003 r. Nr 189, poz. 1852 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr
121, poz. 1263.
[6] Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z
2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1090, Nr 141, poz. 1178, Nr 153, poz.
1271, Nr 169, poz. 1387, Nr 199, poz. 1672, Nr 200, poz. 1679 i Nr 216, poz.
1824, z 2003 r. Nr 80, poz. 718, Nr 135, poz. 1268, Nr 137, poz. 1302, Nr 193,
poz. 1884, Nr 217, poz. 2124 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 68, poz. 623, Nr
91, poz. 870 i 871, Nr 96, poz. 959 i Nr 116, poz. 1203 z 2005 r. Nr 86, poz.
732.
[7] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 154,
poz.1803, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 130, poz. 1112, Nr 233, poz. 1957 i Nr
238, poz. 2022, z 2003 r. Nr 80, poz. 717, Nr 165, poz. 1592, Nr 190, poz. 1865
i Nr 228, poz. 2259, z 2004 r. Nr 92, poz. 880, Nr 96, poz. 959, Nr 116, poz.
1206 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 729.
[8] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 113, poz.
984 i Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 170, poz. 1652, Nr 190, poz. 1865 i Nr
217, poz. 2124, z 2004 r. Nr 121, poz. 1263, Nr 191, poz. 1956, Nr 273, poz.
2703 i Nr 281, poz. 2784 oraz z 2005 r. Nr 25, poz. 202.
[9] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2000 r. Nr 22, poz.
270, Nr 60, poz. 703, Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1104, Nr 117, poz. 1228 i
Nr 122, poz. 1324, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 8, poz. 64, Nr 52, poz. 539, Nr
73, poz. 764, Nr 74, poz. 784, Nr 88, poz. 961, Nr 89, poz. 968, Nr 102, poz.
1117, Nr 106, poz. 1150, Nr 110, poz. 1190, Nr 125, poz. 1363 i 1370 i Nr 134,
poz. 1509, z 2002 r. Nr 19, poz. 199, Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 78,
poz. 715, Nr 89, poz. 804, Nr 135, poz. 1146, Nr 141, poz. 1182, Nr 169, poz.
1384, Nr 181, poz. 1515, Nr 200, poz. 1679 i Nr 240, poz. 2058, z 2003 r. Nr 7,
poz. 79, Nr 45, poz. 391, Nr 65, poz. 595, Nr 84, poz. 774, Nr 90, poz. 844, Nr
96, poz. 874, Nr 122, poz. 1143, Nr 135, poz. 1268, Nr 137, poz. 1302, Nr 166,
poz. 1608, Nr 202, poz. 1956, Nr 222, poz. 2201, Nr 223, poz. 2217 i Nr 228,
poz. 2255, z 2004 r. Nr 29, poz. 257, Nr 54, poz. 535, Nr 93, poz. 894, Nr 99,
poz. 1001, Nr 109, poz. 1163, Nr 116, poz. 1203, 1205 i 1207, Nr 120, poz.
1252, Nr 123, poz. 1291, Nr 162, poz. 1691, Nr 210, poz. 2135, Nr 263, poz.
2619 i Nr 281, poz. 2779 i 2781 oraz z 2005 r. Nr 25, poz. 202, Nr 30, poz.
262, Nr 85, poz. 725, Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757 i Nr 102, poz. 852.
[10] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2000 r. Nr 60, poz.
700 i 703, Nr 86, poz. 958, Nr 103, poz. 1100, Nr 117, poz. 1228 i Nr 122, poz.
1315 i 1324, z 2001 r. Nr 106, poz. 1150, Nr 110, poz. 1190 i Nr 125, poz.
1363, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 93, poz. 820, Nr 141, poz.
1179, Nr 169, poz. 1384, Nr 199, poz. 1672, Nr 200, poz. 1684 i Nr 230, poz.
1922, z 2003 r. Nr 45, poz. 391, Nr 96, poz. 874, Nr 137, poz. 1302, Nr 180,
poz. 1759, Nr 202, poz.1957, Nr 217, poz. 2124, Nr 223, poz. 2218, z 2004 r. Nr
6, poz. 39, Nr 29, poz. 257, Nr 54, poz. 535, Nr 93, poz. 894, Nr 116, poz.
1203, Nr 121, poz. 1262, Nr 123, poz. 1291, Nr 146, poz. 1546, Nr 171, poz.
1800, Nr 210, poz. 2135 i Nr 254, poz. 2533 oraz z 2005 r. Nr 25, poz. 202, Nr
57, poz. 491 i Nr 78, poz. 684.
[11] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 60, poz.
369 i Nr 121, poz. 770, z 2000 r. Nr 22, poz. 272, z 2001 r. Nr 100, poz. 1085
i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 7, poz. 78 oraz z
2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 173, poz. 1807.
[12] Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. Nr
45, poz. 391, Nr 65, poz. 594, Nr 96, poz. 874. Nr 166, poz. 1611, Nr 189,
poz. 1851, z 2004 r. Nr 19, poz. 177, Nr 93, poz. 890, Nr 121, poz. 1264, Nr
123, poz. 1291, Nr 210, poz. 2135, Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 14, poz.
114, Nr 64, poz. 565.
[13] Zmiany wymienionjej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. Nr 110, poz. 1189, z
2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr 166, poz. 1360, z 2003 r. Nr 223, poz. 2220 i
Nr 229, poz. 2275 oraz z 2004 r. Nr 34, poz. 293.
[14] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz.
1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233,
poz. 1957, z 2003 r. Nr 46, poz. 392, Nr 80, poz. 717 i 721, Nr 162, poz.
1568, Nr 175, poz. 1693, Nr 190, poz. 1865 i Nr 217, poz. 2124, z 2004 r. Nr
19, poz. 177, Nr 49, poz. 464, Nr 70, poz. 631, Nr 91, poz. 875, Nr 92, poz.
880, Nr 96, poz. 959, Nr 121, poz. 1263, Nr 273, poz. 2703 i Nr 281, poz. 2784
oraz z 2005 r. Nr 25, poz. 202 i Nr 62, poz. 552.
[15] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz.
365, Nr 113, poz. 984 i Nr 199, poz. 1671, z 2003 r. Nr 7, poz. 78, z 2004 r.
Nr 96, poz. 959, Nr 116, poz. 1208 i Nr 191, poz. 1956 oraz z 2005 r. Nr 25,
poz. 202 i Nr 90, poz. 758.
[16] Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 113, poz.
984, z 2003 r. Nr 7, poz. 78, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 121, poz. 1263
oraz z 2005 r. Nr 33, poz. 291.

Ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym przepisy ogłoszone po 1. 07. 2005 r.

1.    ustawa z dnia 29. 07. 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr 180, poz. 1495),
2.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3. 01. 2006 r. w sprawie wzorów sprawozdań o odpadach pochodzących ze zużytego sprzętu oraz sposobu ich przekazywania (Dz. U. Nr 5, poz. 34) – od 01. 07. 2006 r.,
3.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5. 01. 2006 r. w sprawie wzoru sprawozdania o ilości i masie wprowadzonego sprzętu oraz sposobu jego przekazywania (Dz. U. Nr 6, poz. 37) – od 01. 07. 2006 r.,
4.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6. 01. 2006 r. w sprawie wzoru wniosku o wpis do rejestru oraz wniosku o zmianę wpisu do          rejestru, a także sposobu ich przekazywania (Dz. U. Nr 6, poz. 38) – od 01. 07. 2006 r.,
5.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9. 01. 2006 r. w sprawie wzorów sprawozdań o zużytym sprzęcie, a także sposoby ich przekazywania    (Dz. U. Nr 6, poz. 40) – od 01. 07. 2006 r.,
6.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11. 01. 2006 r. w sprawie wzoru sprawozdania o masie zebranego i przekazanego do prowadzącego zakład przetwarzania zużytego sprzętu (Dz. U. Nr 11, poz. 60) –   od 01. 07. 2006 r.,
7.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12. 01. 2006 r. w sprawie sposobów obliczania poziomów odzysku i recyklingu zużytego sprzętu (Dz. U. Nr 12, poz. 78) –  od 01. 01. 2008 r.,
8.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 19. 01. 2006 r. w sprawie wysokości stawek opłaty rejestrowej oraz opłaty rocznej (Dz. U. Nr 17, poz. 139) – od 01. 07. 2006 r.,
9.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 25. 01. 2006 r. w sprawie szczegółowych stawek opłat produktowych dla sprzętu (Dz. U. Nr 19,   poz. 152),
10.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20. 01. 2006 r. w sprawie wzoru zaświadczenia o zużytym sprzęcie oraz sposobu jego przekazywania    (Dz. U. Nr 21, poz. 160),
11.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 25. 01. 2006 r. w sprawie bazy danych o sprzęcie i zużytym sprzęcie (Dz. U. Nr 21, poz. 161),
12.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30. 01. 2006 r. w sprawie wzoru zaświadczenia potwierdzającego recykling oraz wzoru zaświadczenia potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku (Dz. U. Nr 27,     poz. 203),
13.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20. 02. 2006 r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej dla sprzętu oraz sposobu jego przekazywania (Dz. U. Nr 34, poz. 241) –        od 01. 01. 2008 r.,
14.    rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3. 03. 2006 r. w sprawie wzoru sprawozdania o przetworzonym zużytym sprzęcie oraz sposobu jego przekazywania (Dz. U. Nr 45, poz. 320) – od 01. 07. 2006 r.,
15.    rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9. 03. 2006 r. w sprawie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wprowadzającego sprzęt za niewykonanie obowiązku zbierania, przetwarzania, odzysku, w tym recyklingu, i unieszkodliwiania zużytego sprzętu elektrycznego                   i elektronicznego (Dz. U. Nr 46, poz. 332) – od 05. 04. 2006 r..



Warszawa, dnia 5 kwietnia 2006 r.

Informacja Ministerstwa Środowiska w sprawie obowiązków dotyczących

funkcjonowania systemu zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego

w związku z ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym

i elektronicznym

Przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym (Dz. U. Nr 180, poz. 1495), zwanej dalej ustawą, określają zasady
postępowania ze zużytym sprzętem w sposób zapewniający ochronę zdrowia i życia ludzi oraz
ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Głównym celem ustawy jest
stworzenie systemu gospodarowania, którego jednym z podstawowych elementów jest
zbieranie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.
Art. 35 ustawy nakłada na użytkownika sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw
domowych obowiązek oddania zużytego sprzętu zbierającemu zużyty sprzęt. Jednocześnie
umieszczanie zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami jest zabronione (art. 36 ustawy), co
stanowi uszczegółowienie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr
62, poz. 628, z późn. zm.), zgodnie z którym odpady powinny być zbierane w sposób selektywny.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy, za zbierającego zużyty sprzęt
uważa się prowadzącego punkt zbierania zużytego sprzętu, w tym sprzedawcę detalicznego
i sprzedawcę hurtowego, oraz gminną jednostkę organizacyjną prowadzącą działalność w zakresie
odbierania odpadów komunalnych i przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie
działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych.
Obowiązki zbierającego zużyty sprzęt określone zostały w art. 37 ustawy. Zgodnie
z art. 37 ustawy zbierający zużyty sprzęt jest zobowiązany do selektywnego zbierania zużytego
sprzętu oraz do nieodpłatnego przyjmowania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw
domowych, czyli od użytkowników indywidualnych. Jednocześnie ustawodawca w art. 38 ustawy
określił sposób postępowania z zebranym zużytym sprzętem, czyli nałożył na zbierającego
obowiązek przekazania tych odpadów prowadzącemu zakład przetwarzania, wpisanemu do
rejestru. Jednak ze względu na fakt, że zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy prowadzący zakład
przetwarzania mają obowiązek, w terminie do 30 czerwca 2006 r., złożyć wniosek o wpisanie do
2
rejestru, oznacza to, że w tym czasie obowiązują ogólne przepisy ustawy o odpadach, tzn.
zbierający sprzęt ma obowiązek przekazać zużyty sprzęt prowadzącemu zakład przetwarzania,
który posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów.
Jednocześnie art. 3 ust. 2 pkt 23 ustawy o odpadach definiuje zbieranie, jako każde
działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie
odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub
unieszkodliwiania.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach prowadzenie działalności w zakresie
zbierania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na prowadzenie działalności
w zakresie zbierania odpadów, czyli w praktyce prowadzenie punktów zbierania odpadów, wydaje
starosta – właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów. Zezwolenie to, zgodnie z art. 28
ust. 5 pkt 1, powinno m.in. określać rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania.
Przedsiębiorcy posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów
są upoważnieni do prowadzenia punktów zbierania zużytego sprzętu elektrycznego
i elektronicznego.
Definicją zbierającego sprzęt objęci są również sprzedawcy detaliczni
i sprzedawcy hurtowi. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy sprzedawca detaliczny i sprzedawca
hurtowy są obowiązani przy sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych do
nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu w ilości nie większej niż sprzedawany nowy sprzęt,
jeżeli zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju. Jest to przepis szczególny dotyczący zbierania
zużytego sprzętu, a odsunięcie terminu jego obowiązywania, tj. od dnia 1 lipca 2006 r., zgodnie
z zasadą racjonalnego działania ustawodawcy, oznacza, że jakkolwiek sprzedawca detaliczny i
sprzedawca hurtowy jest z definicji zbierającym sprzęt, to do dnia 30 czerwca 2006 r. nie mają
zastosowania w stosunku do niego przepisy art. 37 ustawy w zakresie zbierania, w tym odbierania
zużytego sprzętu od użytkowników indywidualnych.
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że realizacja przez sprzedawców detalicznych i hurtowych
powyższego obowiązku nie będzie związana z koniecznością uzyskania zezwolenia na
prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, o którym mowa w art. 28
ust. 1 ustawy o odpadach. Podstawę prawną zwolnienia z obowiązku uzyskania powyższego
zezwolenia stanowi art. 33 ust. 5 ustawy o odpadach oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki,
Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie rodzajów odpadów, których
3
zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności (Dz. U. z 2004 r.
Nr 16, poz. 154). Zgodnie z tym rozporządzeniem zbieranie odpadów wskazanych w załączniku
(w tym określonych rodzajów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego) w placówkach
handlowych prowadzących sprzedaż produktów, z których powstają te rodzaje odpadów, nie
wymaga uzyskania wyżej wymienionego zezwolenia. Zwolnienie dotyczy również transportu
odpadów wymienionych w załączniku do rozporządzenia do placówek handlowych i z placówek
handlowych do następnego posiadacza prowadzącego lub uczestniczącego w procesie odzysku
lub unieszkodliwiania tych odpadów. Pojęcie placówki handlowej prowadzącej sprzedaż
produktów, z których powstają określone rodzaje odpadów, którym posługuje się cytowane wyżej
rozporządzenie, należy uznać za tożsame z pojęciem sprzedawcy detalicznego lub hurtowego,
którym z kolei posługuje się ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Tak więc,
zgodnie z art. 33 ust. 5 ustawy o odpadach, sprzedawca detaliczny i hurtowy w momencie
rozpoczęcia działalności w zakresie zbierania będzie w tym zakresie podlegał jedynie
obowiązkowi wpisu do rejestru prowadzonego przez starostę właściwego ze względu na miejsce
prowadzenia zbierania.
Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o odpadach podmiot prowadzący działalność w zakresie
odbierania odpadów komunalnych jest zobowiązany do selektywnego odbierania tych
odpadów.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości
i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008), której ostatnia nowelizacja – zawarta
w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych
ustaw (Dz. U. Nr 175, poz. 1458) - weszła w życie z dniem 13 października 2005 r., rada gminy
uchwala regulamin czystości i porządku w na terenie gminy, który staje się aktem prawa
miejscowego. Regulamin ten określa szczegółowe wymagania w zakresie utrzymania czystości i
porządku na terenie nieruchomości obejmujące m.in. sposób prowadzenia selektywnego zbierania
i odbierania odpadów komunalnych, w tym zużytego sprzętu, a rada gminy miała obowiązek
uchwalić powyższy regulamin zgodnie z nowymi przepisami w terminie do 13 stycznia 2006 r.
Warunki udzielania zezwoleń w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli
nieruchomości określa ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 7 ust.
6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zezwolenie na odbieranie odpadów
komunalnych od właścicieli nieruchomości wydaje, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub
prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług.
4
Wymagania jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o wydanie
powyższego zezwolenia, zgodnie z art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w
gminach, określi i poda do publicznej wiadomości w terminie do 13 kwietnia 2006 r., wójt,
burmistrz lub prezydent miasta. Ponadto art. 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o
odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw stanowi, że przedsiębiorcy posiadającym
zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od
właścicieli nieruchomości mają obowiązek dostosować swoją działalność do zmian
wprowadzonych przez ustawę o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych
ustaw do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz wystąpić z wnioskiem o
zmianę posiadanego zezwolenia, w terminie 6 miesięcy, od podania do publicznej
wiadomości powyższych wymagań.
Przedsiębiorca ubiegający się o zmianę posiadanego zezwolenia, zgodnie z art. 8 ust. 2b
ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jest obowiązany do odbierania wszystkich
selektywnie zebranych odpadów komunalnych, w tym m.in. powstającego w gospodarstwach
domowych zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Przepis ten wszedł w życie z dniem
13 października 2005 r. Oznacza to, że przedsiębiorcy, którzy w chwili obecnej prowadzą
działalność związaną z odbieraniem odpadów komunalnych, obowiązani są do selektywnego
odbierania odpadów komunalnych, biorąc pod uwagę art. 10 ust. 2 ustawy o odpadach.
Właściciele nieruchomości mają obowiązek, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy o
utrzymaniu czystości i porządku w gminach, pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości
odpadów komunalnych w sposób zgodny z przepisami tej ustawy i przepisami odrębnymi, czyli
przepisami ustawy o odpadach oraz przepisami przedmiotowej ustawy. Właściciele
nieruchomości, będący jednocześnie użytkownikami indywidualnymi sprzętu
przeznaczonego dla gospodarstw domowych, są zobowiązani do oddania zużytego sprzętu
zbierającemu zużyty sprzęt. Może to być przedsiębiorca lub gminna jednostka organizacyjna, z
którą właściciel nieruchomości zawarł umowę dotyczącą odbierania niesegregowanych odpadów
komunalnych. Warto w tym miejscu podkreślić, że właściciele nieruchomości, zgodnie z art. 6
ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, od dnia 1 stycznia 1997 r. mają
obowiązek podpisania umowy na odbieranie niesegregowanych odpadów komunalnych z gminną
jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcą posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności
w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W przypadku
właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli takiej umowy, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o
5
utrzymaniu czystości i porządku w gminach, odbieranie odpadów komunalnych ma obowiązek
zorganizować gmina.
Ponadto użytkownik sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych w
momencie uznania tego sprzętu za odpad może przekazać taki zużyty sprzęt do punktu zbierania
(przy czym jako wytwórca odpadu nie jest zobowiązany do posiadania zezwolenia na
prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów), a od 1 lipca 2006 r. dokonując zakupu
nowego sprzętu - do sprzedawcy detalicznego lub hurtowego, pod warunkiem, że oddawany
zużyty sprzęt będzie tego samego rodzaju oraz w ilości nie większej niż sprzedawany nowy sprzęt.
Zgodnie z art. 27 ustawy wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw
domowych jest obowiązany, z dniem wejścia w życie ustawy, do zorganizowania
i sfinansowania odbierania od prowadzących punkty zbierania zużytego sprzętu. Ustawa
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym nie definiuje pojęcia punktu zbierania zużytego
sprzętu, posługując się (poza użyciem tego pojęcia w art. 27 oraz w definicji zbierającego sprzęt)
raczej pojęciem zbierającego zużyty sprzęt. Tak więc zarówno gminna jednostka organizacyjna,
jak i przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych mogą
posiadać punkt zbierania odpadów, o ile posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności
w zakresie zbierania odpadów. Punkt zbierania będzie oznaczał zarówno punkt skupu, w którym
będą przyjmowane odpady od użytkowników, jak i miejsca wykonywania innych działań
zdefiniowanych jako zbieranie w ustawie o odpadach w stosunku do odpadów odbieranych od
właścicieli nieruchomości.
Art. 28 ustawy uszczegóławia przepis art. 27 w zakresie zapewnienia zbierania zużytego
sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. W przypadku tzw. sprzętu nowego, tj.
wprowadzonego de facto po dniu wejścia w życie ustawy - obowiązek dotyczy wprowadzającego
sprzęt w stosunku do odpadów, które powstają ze sprzętu, który wprowadza (tzw. indywidualna
odpowiedzialność wprowadzającego sprzęt za wprowadzone produkty, która odnosi się do
wprowadzonego rodzaju sprzętu, określonego w załączniku nr 1 do ustawy). Odpowiedzialność
zapewnienia zbierania zużytego sprzętu powstałego z tzw. sprzętu starego, czyli wprowadzonego
przed wejściem w życie ustawy została, analogicznie jak w przepisach dyrektywy 2002/96/WE,
przeniesiona na wprowadzającego sprzęt w stosunku do sprzętu wprowadzonego w ramach
grupy, określonej w załączniku nr 1 do ustawy, proporcjonalnie do udziału danego
wprowadzającego w rynku, tj. w masie wprowadzonego sprzętu. Powyższy obowiązek, zgodnie
z art. 96 pkt 4 ustawy, wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. Przesunięcie terminu wejścia
w życie art. 28 ma istotne znaczenie, gdyż określenie udziału w rynku będzie możliwe jedynie
6
w momencie funkcjonowania rejestru, w którym znajdą się niezbędne dane. Nie oznacza to
jednak, że termin realizacji obowiązku zbierania został przesunięty na dzień 1 stycznia 2008 r.,
a jedynie, że z tą datą będzie obowiązywał podział zbieranego sprzętu na sprzęt nowy i sprzęt stary.
Ponadto należy zauważyć, że ustawodawca nie wnika w szczegółowy sposób realizacji tego
obowiązku przez wprowadzającego sprzęt, zaś wprowadzający może zrealizować ten obowiązek
np. poprzez zawarcie umowy ze zbierającym zużyty sprzęt, który zgodnie z art. 37 pkt 2 ustawy
jest zobowiązany do nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu. Jednocześnie ustawa nie zakazuje
zbierającym zużyty sprzęt, przeniesienia kosztów związanych z odbieraniem i magazynowaniem
zużytego sprzętu na wprowadzającego sprzęt.
Obowiązki wprowadzającego sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw
domowych w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zostały
określone w art. 29 ustawy. Zgodnie z art. 29 ustawy wprowadzający sprzęt inny niż
przeznaczony dla gospodarstw domowych jest obowiązany do zorganizowania i sfinansowania
zbierania zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu nowego, natomiast w przypadku sprzętu starego,
jeżeli zużyty sprzęt jest zastępowany przez sprzęt tego samego rodzaju co sprzęt dostarczony
przez tego wprowadzającego, przy czym finansowanie zbierania tego sprzętu może być również
ponoszone przez jego użytkownika w zakresie określonym w umowie zawartej pomiędzy
wprowadzającym sprzęt i użytkownikiem.
Należy podkreślić, iż powyższa informacja nie jest prawnie wiążące, a wyraża jedynie opinię Ministerstwa
Środowiska w sprawie stosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.

Uwaga: Widoczny wyżej tekst może być nieaktualny. Od czasu jego opublikowania mógł pojawić się inny akt prawny (lub kilka aktów), zmieniający w jakimś zakresie widoczny tu tekst lub uchylający ten akt. Nasz serwis internetowy nie zawiera tekstów ujednoliconych.